Bu koşullarda nefretini kime kusmalı hiç kimse olmaktan sorumlu değildir hele olduğu gibi olmaktan daha da az sorumludur. Varoluşa çarptırılan herkes bunun sonuçlarına bir hayvan gibi maruz kalır böylelikle her şeyin nefrete değer olduğu bir dünyada nefret dünyadan da büyük bir hale gelir
Bir yamyam hiddetinin boşanmasıyla her şeyden nefret etmek ve kendinden nefret etmek; herkese acımak ve kendini de acınacak gibi görmek görünüşte karşıt ama kökenleri bir olan hareketlerdir bunlar; zira ancak ortadan kaldırmak istenilen var olmayı hak etmeyen şeye acınabilir
Kendimizden kurtulamadığımız zaman kendimizi yiyip bitirmenin tadını çıkarırız… hastalık olmadan hastayızdır ve zaafımız olmadan cehennemliğizdir. Melankoli egoizmin düş halidir: kendinin dışında artık hiçbir nesne hiçbir sevgi ya da nefret sebebi yoktur; durgun çirkefe aynı şekilde düşüş cehennemsiz bir lanetlinin o aynı ters dönüşü telef olma ateşinin o aynı tekrarları vardır. Hüzün derme çatma bir çerçeveyle yetinir