İnsan Tanrı’ya metafizik bir güven duyar, çünkü Tanrı yanılmaz/aldatmaz olarak varsayılır.
Ama insan—yani öteki—her zaman belirsizliktir.
Bu yüzden cümle, şu kadim korkuyu dile getirir:
“İnsana güvenmek risklidir.”
Bu risk, soyut bir güvenle değil, somut bir bedelle (nakit) dengelenmelidir. Bu da çağdaş insanın yalnızlığını ve güven kaybını gösterir.
Bugün Hollanda vatandaşı bir Türk ile tanıştım. Abi Hollanda'ya gelmek istersen her türlü yardımcı olabilirim dedi. Geldiğinde iş, ev vs. Sıkıntı etme dedi.
Kafam çok karışık.
"İş, iş, iş, bütün doğal hayatımdan uzaklaştım, çok az ücret, daha az teşekkür. Bu, o kadar iğrenç bir yapaylık ki yüz yıl sürse bile uyum sağlayamayacağım."