Reklam
"Dostun bahçesine bir hoyrat girmiş
Korudur hey benli dilber korudur
Gülünü dererken dalını kırmış
Kurutur hey benli dilber kurutur"
cûş u hurûş
@kuyudanyanki
·İnsanları yaraları birleştirir.
Uykularının dahî iyileştiremediği acıları paylaşarak küçültmek..
Küçümsemeden..
Başkası, başkalaşmak mıdır?
Başkası, kendini bilmektir,
İnsan kendi kendini bunca enaniyetle nasıl bulabilir?
Ayna..
Varlığını, yok olmaya adamış mahlûk aynaları..
Yaşamayı zehir bilenen, yaşamayı madde olarak değerlendiren zihinler bataklığı zamânesi,
Bağrımızı kurutan..
Haddinden fazla üzülüyor ve isyan ediyoruz.
Düşünmeliyiz, acı çekmenin de mantığı olmalı. Kalbin akletmesi..
Sarhoşun mezesi mânevî yâd.
Mânevî yâd'ın yolu ne?
Kişinin ölçüsü.. aşkından kendini dağlara vurana deli dersin velî çıkar, uslu uslu tavır takınana akıllı dersin, vasıfsız..
Matlûb, tâlib'e nazar eyler,
Tâlib, Matlûb'a ayık değil.
Cân çalgısı kalpte patırdar
Gözde parıldar
Bedende yanar (yakar)
Dünyâda kaynar
Âhirette tahtlar sarsar!
Sûfî ehline "şarab" denedursun
Zikrine Rabb düşer
Fikrine zikir
Ey zübde-i âlem dost, okuduğum bir metni paylaşadurayım seninle; "Mektup yazardı sevdiğine. Yüz yüze konuşmak ne mümkün! En içten duygularla mektup yazılırdı sevgiliye. Şimdilerde ise sevdâlar 160 karaktere, yâni bir kısa mesaj boyutuna sığdırılmış durumda. Ve tanıştığınız ertesi günü, en aşağılık tâbir ile 'çıkmaya' başlayıp hemen ertesinde ise 'aşkım' diyebilmekteler. Leylâ ile Mecnun'un rûhuna sövercesine.."
Bazı şeylerin değeri yitirilmemeli.
"Ne hâle geldik böyle?" denilesi bir nesil...
Şimdi benimki yine gazelden martaval okumak mâhiyetinde olacak ama âcizin günahı, âşığın sevdası konuşturur işte..
Tanrı Beni İlkbaşta Sana Kul Yaptı
"...
Sen nerde olursan ol, yetkin, güçlü, özgürsün;
Hâkimsin dilediğin gibi kendi vaktine:
Canın neyi isterse varsın o keyif sürsün,
Kendine suç işlersen kendin bağışla yine.
Beklemek cehennemdir, ama beklerim seni,
İyi kötü demeden, suçlamadan keyfini."
Sone 155Aşk
Sana önceden yazdığım dizeler yalan söylüyordu;
Seni bundan daha çok sevemem diyenler hani;
Ama o zamanlar aklım bir türlü almıyordu,
İçimdeki alevin daha da parlak yanabileceğini.
Oysa zaman, kralların fermanını bile değiştirir,
Yeminler arasına girer, milyonlarca oyunuyla,
Kutsal güzelliği karartır, sivri niyetleri köreltir;
Nice dik başları değişimin çarkına uydurur sonunda;
Heyhat! Ben de zaman denen zorbanın korkusuyla,
'En çok şimdi seviyorum seni,' diyemez miyim;
Aşkımdan kuşku duymadığım, en emin olduğumda,
Geleceği unutup, o güne taç giydiremez miyim.
Aşk bir bebek olduğuna göre,hayır, bunu diyemem,
Büyümesini sürdüren şeyi,büyümüş gibi göremem.
" "Ben! " deyip ayağa kalkmak her kişinin değil er kişinin kârı idi. İşte Havarilik; hiçbir pazarlığa, beklentiye, karşılığa girmeden, başa gelecek her şeye razı olarak risalet davasının bir eri olmaktı. Zübeyr b. Avvam böyle biri olmuştu. "
