Bizim ‘manzarasızlığımız’ pencereleri açmakla, yüksek tepelere çıkmakla, uçağa atlayıp dünyanın öbür ucuna gitmekle giderilebilecek bir şey değil… Mesele bizim artık bakmıyor oluşumuzla ilgili! Biz gözlerimizi bir ‘bakışsızlığa’ kilitlemiş, yani nazarlarımızı iptal etmiş durumdayız. Hayatı, içinde yaşayanları, nefes alıp veren şeyleri görmüyoruz, çünkü onlara bakmıyoruz. Seyrimiz tamamen kapalı! Gözlerimiz görme kabiliyetlerini yitirmedi elbet ama biz hayata içimizden bakmayı tamamen bıraktık neredeyse.
“Gerçekten bir şey görebilmek için” dedi beyaz saçlı adam, “gözlerimi sımsıkı kapatmam gerekiyor son zamanlarda!”
Gökhan Özcan / Nazarsız