Sultan Elmas
@pissiskohobbit
Lisans
24 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Kitabı hiç sevmedim. Yazar birinci tekil anlatımı tercih etmiş ama zaman kullanımı tam bir facia. Bu çeviriden mi kaynaklı yazardan mı bilmiyorum. Ama çok dikkat dağıtıcı ve rahatsız ediciydi.
Kısacık kitap ama bitirmem günler sürdü. Ne hikayeye ne karakterlere alışmak mümkün. Yazar öyle bir anlatmamış ki, kim kim anlamak mümkün değil. Ses ve öfke okudum bu kadar zorlanmadım.
Lineer bir anlatım seçmemiş ama bence çok toy bir anlatım var. Yani hiç mi üzerinden geçmedin yazdıktan sonra. Bir karakter en az on kez o eve bir daha dönmedi diyor ama her seferinde tekrar gidiyor. Karakterin ağzından çıkan bir cümle olarak da anlatılmamış bu, karakter tutarsız diyip geçemiyoruz.
Halep özelinde Suriye siyasi tarihine mi baktık ailenin libidosuna mı baktık belli değil. Ne ararsan var, eşcinsellik, ensest, tecavüz... Bunların açıkçası bir arap toplumunda azınlık grupların yaşadıklarını anlatmak amaçlı yazıldığını da düşünmüyorum. Gerçekten çok tiksinerek okudum. Okuduğum ilk eşcinsel, ensest hikayesi değildi ama hikayeye bu kadar hizmet etmeyen, bu kadar insanı rahatsız eden bir metin okumadım.
Reklam
Anadolu insanını çok iyi tanıyan ve kaleme döken bir yazar ve Sevgili Arsız Ölüm'ün ilk kitabı olduğuna inanamıyorum. Bu kadar ustaca ve oturmuş bir üslup nasıl mümkün olabilir? Hem de henüz 26 yaşında. Latife Tekin'i ayakta alkışlamak gerek.
Üniversitede adını duyduğumda bu kitabı okumalıyım demiştim. 2018 yılında da kütüphaneme ekledim ama aradaki 5 yılda kitap biraz gözümü korkuttu. Türk edebiyatının Yüzyıllık Yalnızlık'ı gibi benzetmeler beni kitaba mesafe almaya itti. Açıkçası Marquez'inki gibi bir dil ve üslup beklemediğimden zor ve ağdalı bir dili var diye düşündüm. Oysa kitap biraz yavaş okunsa da (olayları kaçırmadan takip edebilmek adına ve bence bu yazarın ustalığını gösterir) gayet akıcı bir dili var.
Anadolu'nun o kadar güzel bir özeti ki kitap, tüm bu olayların herhangi bir ailenin başına gelmediğini kim söyleyebilir. Karakterlerin kullandığı dili bire bir babaannem kullanıyor mesela, anlamadığım tek bir kelime dahi olmadı. Bahsi geçen inanışların pek çoğu bir şekilde duyduğumuz şeyler. Kulağa absürt gibi gelse de hepsi var olan inanışlar. Atiye klasik bir Türk annesi. Çocuklarıyla çok ilgiliymiş gibi duran ama yalnızca çocuğuna hayatı dar eden bir anne. Bu nasıl kusursuz bir gözlem. Ardı ardına cümlelerde bir kahkaha atıp, bir yüreğinize öküz oturtuyor. Nasıl büyük bir hayata tutunma hikayesi, her şeyiyle çok gerçek ve acı.
Usta ve Margarita beklediğimden çok daha güzel ve akıcıydı. Yazarın kitabı tamamlayamamış olduğunu daha fazla hissedeceğimi düşünüyordum. İlk kitapta bunu anlamak mümkün olmasa da ikinci kitapta daha üzerinde çalışılması gereken yerler olduğu aşikar. Son 100 sayfasını okumak biraz yordu açıkçası ama ilk kısmı o kadar keyifli ve güzeldi ki bence buna değerdi.
Güzel bir toplumsal eleştiri yapmış yazar, aç gözlüğü, korkaklığı güzel işlemiş. Yedi günlük gösteride, yedi büyük günahı işler diye düşünmüştüm ama devamı gelmedi. Tamamlayabilse bu olur muydu yoksa hiç aklından bile geçmedi mi, bilmek isterdim.
Aşk, evlilik, çocuk, dostluk üzerine yapaylıktan, şovdan uzak bir anlatım. Biz de olsa çocuğumu şöyle seviyorum, böyle özlüyorum, onun için bu kadar çok fedakarlık yapıyorum diye boş boş anlatır dururlar. Oysa Karl Ove bu büyük sorumluluk içinde kendine nefes alabilecek alanı oluşturabilmek için ayrılığı dahi göze aldığını dürüst bir şekilde anlatıyor. İşte bu yüzden de çok severek okuyoruz.
Olayları ve ilişkileri anlatırken parantez aça aça ilerliyor ve bunları kapatıp yenilerini açarak devam ediyor. Yoğun bir dönemde olduğumdan bitirmem uzun sürdü ancak bir kez bile burada ne oluyor diye durup düşünmedim. Gayet basit günlük olayları öyle güzel anlatıyor ki keyifle okumamak elde değil.
Üslubunu çok seviyorum, ruh hallerini kendime çok yakın buluyorum ve bunu filtrelemeden anlatması çok güzel. Eski bir dostumla sohbet ediyormuş gibi hissediyorum. Diğer kitaplarda bulunmayı bekliyorum.
Okurken bana Sisifos'u, Kafka'nın Dava ve Şato'sunu hatırlattı sık sık. Hapsolmuşluğu, çaresizliği ve çaresizliği kabullenmeyi, kabullendiğini itiraf etmemek için bahaneler ardına sığınmayı işleyişi çok güzeldi. Mitolojik bir hikayeyi modern topluma uyarlamak gibiydi adeta.
Reklam