“You’re too young to be this… hardened by the world. You should be free to dream. To hope.”
“Senin hatırlamadığın o anı benim her şeyimdi.”
Sayfa 214
When we were together, though, the game didn’t even exist. The rest of the world dissolved until I believed this was how things truly were. Like I’d never been that girl who’d felt entirely alone, misunderstood, and I’d always been this one: known, loved, wholly accepted by Alex Nilsen.
Gözlerim açık gördüğüm bir kâbus gibiydi. Bağıramıyordum, kıpırdayamıyordum ve yanmak yerine boğuluyordum. Cehennem bu sefer buz kesmişti.
Sayfa 332
