“Şimdi gülüm ile Hatice’nin karşılıklı duygularını bu duygularla birbirlerine karşı muamelelerinde “Ya incinirse!” Korkusundan adeta titrediklerini,yekdiğerini kırmak veya gücendirme ihtimali olacak en küçük sözü ve davranışı terkettiklerini,her ikisinin bütün hayatlarını kendilerinden evvel eşini düşünerek yaşadıklarını gördüm.Saygıyla dillendirilmiş “SEN” sözünün menfaatle söylenmiş “BEN” sözünden daha değerli olduğuna şahit oldum.Bazen Hatice’nin yüreğini dinledim minnet gördüm, bazen gülümün kalbine baktım şükür okudum.Aşkın saygıdan,dostluktan,mahremiyetten,paylaşmaktan ve ortak düşünceden ibaret olduğuna böyle karar verdim.”