“İkimiz de sokak canlısıyız, sokakta kimse birbirinin sahibi değildir, herkes özgürdür. Senin o dediğin mülkiyetçiliktir ve bu, kapitalizmin yutturduğu bir barbarlıktır”
“Hiçbiri benden özür dilemedi; biri bile. Ne öyle duygusuzca içime girdikleri için, ne bütün o sancıları çekmeme ve bundan utanç duymama neden oldukları için, ne de benimle alay edercesine bu kadar uzun bir süre ve bu kadar aptalca yalanlar söyledikleri için. Bu yaptıkları için onları bağışlamamı hiçbir zaman istemediler benden, ben de onları hiçbir zaman bağışlamadım.”
Bir keresinde, kendine korkunç işkenceler yapan bir hastam olmuştu. Ona neden böyle şeyler yaptığını sorduğum zaman, Bunları bana dünya yapmasın diye, karşılığını vermişti. Sonra, ‘Dünyanın neler yapacağını görmek için biraz beklesenize’ demiştim. O da, ‘Anlamıyor musunuz? Eninde sonunda oluyor bunlar, bir şekilde hiç olmazsa kendi yıkımımı kendim yönetiyorum, diye yanıt vermişti.