Ebubekir Toptaş
@podaleirios
Reklam
Yaşamanın amacı alışkanlıktı, rahatlıktı. Çoğunluk çabadan, yenilikten korkuyordu. Ne kolaydı onlara uymak! Gündüzleri bir okulda ders verir, geceleri sessiz, güzel kadınlarla yatardı istese. Çabasız. Ama biliyordu: Yetinemeyecekti. Başka şeyler gerekti. Güçlüğü umutsuzca zorlamak bile güzeldi. Duvardaki şu resmin nasıl yapıldığını görmüştü: Islık çalar gibi uzanan dudaklar, kırışan genç alın; uzun, umutsuz, koyu mavi bakışlar. Böylesi gerekti ona. Ama resim yapamazdı. Olsun! Yazacaktı. O gece yatar yatmaz uyudu.
Bir insanın aklına koyduğu her şeyi yapabileceği inancı, sağduyu ve genel insan tecrübesini tam olarak hesaba katmayan bir inançtır; ama yine de bu inanç, oldukça güçlü bir şekilde olumlu ve kendini doğrulayan bir kurgu haline gelebilir.
