"Zaman ilerlemeye devam etti. Ve ben, pişmanlığımdan, ya da belki de başka bir şeyden dolayı, seni tekrar göremedim ama her vakitte acaba burada olsaydın ne yapardın diye düşündüm. Seni ne güldürürdü, ne sinir ederdi? Bir şeye yeltenmeden önce hep seni düşündüm, yaptığım her şeyle seni gururlandırmaya uğraştım. Dedim ki, "Burada olsaydın, ben de bunu yapsaydım, başını sallar mıydın? Bana aferin diyerek azıcık da olsa iltifat eder miydin?
Günbegün, kemiklerime kazınana kadar, bana huy olana kadar bunun üzerine düşündüm. Bu yüzden geçen her gün ile yüreğimde taşıdığım sana dönüştüğümü bile fark edemedim."