hantâl.

hantâl.
@poplarwinds
𓆞𓆟𓆞 çürüyerek filizlendim göğsünün kafesinden.
her zihne tek bilgi gerek, sevgilim. sen, benimsin. seni bildiğim için varım. midem hayattan ne kadar bulanıyorsa, sana o kadar aşığım. seni dünya kadar seviyorum, demeliyim, çünkü seni dünyadan nefret ettiğim kadar seviyorum.
Reklam
sen yetişemedin ama çok da bir şey değişmedi zaten. çukurunu içinde taşımaktan yorgun bir gövde olarak kaldım. kahrolunca dünya yıkılmıyor. gazeteler basılmaya devam ediyor. manşetlerdeki dert yuvarlanıp evlere giriyor. her sabah biraz daha aşınıyor kalbim.
hatırlıyor musun? çok yakışırdın yanıma. belki de en çok sen yakışmıştın. kızıyorum sana, özellikle geceleri. niye geceleri diyeceksin, çünkü sabahları hep bir koşuşturma hali, gelmiyorsun aklıma. geliyorsun ama, anca radyoda " o şarkı" çalarsa. o bile çalmıyor artık... belki şarkılar bile bizi ayırmaktan yana kullanıyor hakkını. bilmiyorum ama çok kızıyorum sana. niye kızıyorum değil mi? dün " tam benlik' diye giydiğim kazağı bile ihtiyacı olan birine verdim. dün " beni anlatıyor." diyerek dinlediğim şarkıyı bugün radyoda yine duyduğum da frekansı değiştirdim. halbuki ne çok severek giymiştim o kazağı, ne çok huzurla dinlemiştim o şarkıyı, seni de ne çok sevmiştim. belki sen de öyleydin. bedenden bedene gezdin, ruhtan ruha. belki o zamanlar benim sana ihtiyacım vardı. belki bugün başkasının ilacı oluyor, onu ısıtıyor, onu dinliyor, ona yakışıyorsun. kızmıyorum... nasıl kızayım? insan sevmediği yemeği bile sırf sağlıklı diye zorla yediğinde sinirli oluyor. sana nasıl zorla, "beni sev" diyebilirim? kızmıyorum artık... anladım ki insan kızmadığında özlemeye başlıyormuş meğer. ne güzel insansın, yanımda yokken bile bir şey daha öğrettin bana.
biz hepimiz, bir mutsuzluk töreninde varlığıyla yaralı birer yeryüzü ağrısıyız. gözlerimizde, boğulmuş birer yeraltı fotoğrafı bir ışıklı kalabalık ağzımızda boşluğa doğru süzülüyoruz
bazen inandığın yalanları seversin, kişileri değil. mesela o, "haklısın, herkes güvenilmez, ama ben öyle değilim, bana güvenebilirsin." diyip kendini yüceltirken, onun da herkesten biri olduğunu bilirsin. ama o an onu ayrıştırıp, o farklı yalanına inandırırsın kendini. bazen inandığın yalanları da seversin. mesela gideceğini bile bile seversin birini. çünkü gideceğini söylemez, ama hissedersin bir gün biteceğini. bilerek daha çok sevmeye, gitmeyeceğini dilemeye devam edersin. bazen inandığın yalanları seversin. sırf biraz daha yalanına doymak için. yalanın verdiği tatlı huzurda biraz daha yaşamak için. bu yüzden bil, insanlar sana zarar vermiyor. sen yalanlara inanarak yaşamayı istiyorsun. merak etme seni anlıyorum. yalanlar gerçeklerden de, insanlardan da güzel çünkü.