the only thing in a chokehold is my will to live after reading this book. absolute garbage and the positive reviews are lying. looking forward to forgetting about this book soon.
It's not a simple children’s story; it is a timeless exploration of healing, transformation, and the restorative power of nature. It emphasises the power of positive thinking and gives message of believing everything can bloom if treated kind and nice.
This book had been showing up on my YouTube for a long time, and from what I understood, the reviews weren’t very positive. I wanted to read it without being influenced by any opinions and decide for myself after finishing it—but I can say this: from the very first chapter, I was like, what am I even reading?
Is it possible to not connect with a single character? They were all boring, like robots with just one assigned role. You’ll be the best friend, you’ll only exist for one chapter. Some things were way too obvious—for example, I immediately understood that the letter wasn’t from the mother. And then there were those birdcages, and the ring inside the cage…
I don’t know, there was absolutely no chemistry between the two main characters. Zero romance. And honestly, we didn’t even get a proper “second chance” story. Blair felt like a teenager, and Declan was just… unclear as a character. The “just friends” trope also felt pointless. And for example, the whole Lottie situation felt rushed and underdeveloped.
Honestly, I’ve realized not everyone is meant to be a writer—but if you already have a fanbase, becoming one seems pretty easy. I really wanted to like this book, but it didn’t even give the rom-com vibe I was hoping for. I only kept reading just to finish it, because from beginning to end, everything was so predictable. Somehow their problems would get resolved, and of course, it would end with a marriage proposal…
It fell far below my expectations. I don’t think I’d recommend it—unless you enjoy boring romance stories.
Bu kitap çok uzun zamandır YouTube'da karşıma çıkıyordu ve anladığım kadarıyla yapılan yorumlar pek olumlu değildi. Hiçbir yorum beni etkilemeden okumak istedim ve kitaba okuduktan sonra kararımı vermek istedim ama şunu söyleyebilirim ki, ilk
Arayışın Anlamı
Anlam Arayışında Otantik Bir Rehber
Türk psikoloji ve akademi dünyasının tartışmasız en kıymetli isimlerinden biri olan merhum Doğan Cüceloğlu’nun "Var mısın?" adlı eseri, raflardaki yüzeysel kişisel gelişim furyasından keskin çizgilerle ayrılan, tam anlamıyla varoluşsal bir başyapıt. Varoluşsal sorgulamaların içinde boğulanlardan biri olarak elimin değil aklımın seçtiği bir eser. Bir psikolog olarak Cüceloğlu’nun en büyük dehası; karmaşık zihinsel süreçleri, nöropsikolojik mekanizmaları ve derin sosyolojik dinamikleri, kendi kültürümüzün kodlarıyla harmanlayarak son derece duru bir dille aktarabilmesinde saklı. Bireyi anlatırken, toplumunu unutmamasında ve kendi toplumuna bu kadar hakim olabilmesinde gizli. O, Batı'nın analitik psikolojisi ile Anadolu'nun irfanını aynı potada eritebilen nadir bilgelerdendi.
Kitap, okuyucuyu pasif bir alıcı konumundan çıkarıp, Sokratik bir sorgulama yöntemiyle kendi içine, "otantik benliğine" doğru cesaret isteyen bir yolculuğa çıkarıyor. Sokratik diyorum, çünkü eserde en çok kullanılan noktalama işaretlerinden biri soru işareti. Sokrates de pek severdi soruyu soruyla sorup, soruyla cevap vermeyi. Eseri felsefi, psikolojik ve sosyolojik bir mercekten çok boyutlu incelediğimizde, alt metninde çok güçlü kuramsal temellerin yattığını görüyoruz.
Kendini Gerçekleştirme ve Varoluşçu Psikoloji
Cüceloğlu, kitap boyunca insanın anlam arayışını merkeze alırken aslında Viktor Frankl'ın Logoterapi ekolüne de zarif selamlar gönderiyor. Kendisi ülkemizde en çok "İnsanın Anlam Arayışı" isimli eseriyle akıllara kazındı. Frankl'ın "kendi anlamını bulma" vurgusu, Cüceloğlu'nun satır aralarında adeta yeniden canlanıyor. Bireyin kendi hayatının sorumluluğunu alması, Jean-Paul Sartre’ın varoluşçu felsefesindeki "insanın kendi özünü kendi
Rezonans Kanunu, insanların düşünce ve duygularının bir enerji oluşturduğunu ve bu enerjinin benzer olayları hayatımıza çektiğini anlatır. Yazar, olumlu düşünmenin, güçlü niyetler belirlemenin ve zihinsel farkındalığını insanların yaşamında değişim yaratabileceğini savunur.
Angela's Ashes is a memoir that reads like a novel. Starting in America at the time of the Great Depression, it follows the life of the author, an Irish lad named Frank McCourt. When the McCourt family can not make ends meet, due to the inability of Frank's father to keep a job and to keep drinks out, they have to move back to Ireland. They have lost two children in the meantime to, well, poverty.
Scorned by Angela's (Frank's mother) family since Malachy (Frank's father) is from Northern Ireland, the family keeps struggling, especially since Malachy frequently spends all the earned wages in pubs and leaves them to starve.
The book covers Frank's life until he turns nineteen and goes back to America. It is a moving narrative but it is so grim that at one point one thinks there may be some exaggeration in it. Although, when considering the conditions in Ireland before and after the 2nd World War, the suffering may have been realistically depicted. The poverty is striking and McCourt has some sharp humour within the narrative, but for some reason I did not enjoy it as much as I should.
There's also a critically acclaimed motion picture based on the memoirs and I2ve seen positive feedback about it.
