damn this book
Akşam olduğunda Waclaw Gellért'in merdivenlerini yalınayak inip, otele dahil olan hamama girdi. Alacalı çinilerden ve buhardan Mátyás ona söz etmişti. Yoğun klor kokuları arasında yüksek dolapların önünden geçip havuza doğru yürürken durdu. Koridordaki bir pencereden aşağıdaki müşterileri, beyaz bacakların yeşil ışık altında çırpınışını gördü. Aklına denizayıları geldi. Hayvanat bahçesi. Başka bedenlere hazır değildi. Odasında sıcak suyla yıkandı, ama uyuyamadı. Arkasına bir yastık sıkıştırdı, yine de işe yaramadı.
Reklam
Kazaydı, dedi Waclaw sonra.
Mátyás'ın adını söyleyip, madenocağı kadar ışıklı bir denizden bahsetti.
Adventif tomurcuklanma. Karanlıkta tomurcuklanan, belki çok uzaklarda gördükleri bir ışığa doğru hızla büyüyen bitkiler botanikte böyle tanımlanıyordu. Bunlar açık renkli tomurcuklardı, zayıf ve hastalıklara açık olurlardı, ancak yeterince ışık gördüklerinde yeni yaprakları çıkardı. Waclaw oldum olası zayıf biriydi. Madenocağının kıyısındaki çakıllı yollarda, pencere pervazlarını boyayan siyah dumanların altında... Denizde geçirdiği onca yıldan sonra bile beden yapısı değişmemiş, omuzları başkalarının yuvarlak omuzlarına benzememişti. Terzi, mezurasıyla inanamıyormuş gibi defalarca ölçü aldı. Waclaw, yeryüzünde başka bir yer bulamamışçasına tahta tabureden kalkmıyordu.
Uğruna buralara geldiğimiz topraklar balina kemikleri, karanlık ve sessizlikle örtülü.
Bir an kendini, şu ince çizgiyi gördü, pantolon cepleri sarkmıştı ve hafifçe öne yürümesi her şeyi, üçü, dördü, derinlerdeki girdabı açığa vuruyordu ve yürümeye devam etti.
Reklam