üç raflık kütüphane
@potaskostik
32 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Açıkçası böyle bi dönemde yahudilerin çektiği zorlukları yaşadığı savaşı okumak pek de umrumda olmadı bana geçmedi daha beterini başka milletlere yaşatıp sürekli mağdur olmaları yazarın kalemi zaten iyi akıcı ana konu yahudiler değil ama yine de onlarla ilgili bir şey okumak istemiyorum tahammül edemiyorum şahsen
Reklam
Meğer şükredeceğimiz ne çok şey varmış... Gündelik hayatta gözümüzün görmediği ama her biri nimet olan o özgürlükler
Bu kitabı okuduğum için gerçekten çok mutlu oldum, ana karakterimiz Leyla'nın yaşam karşısındaki mücadelesine rağmen hâlâ hassas biri oluşu bana o kadar gerçekçi ve yakın geldi ki... Hassas kalpli karakterleri çok severim, bu nedenle Leyla kitap boyunca içimi ısıttı ve kendisine sarılma isteği oluşturdu bende. Yer yer sevindiğim, öfkelendiğim, hüzünlendiğim duygu dolu bir okuma yolculuğu oldu. Teşekkürler Merve Özcan. Yüzbaşı için ayrıca teşekkürler:)
Psikiyatrist Kitap Yorumum
Wulf Dorn'un kitapları benim için hep merak konusuydu. Nihayet bu merakımı gidermek için bu kitaba başladım.
Kitabı kısa bir sürede bitirdim, yazarın dili bir psikolojik gerilim kitabına göre gayet akıcı. Olay örgüsü merak uyandırıyor. Konusu da güzel, ama şöyle bir sıkıntı var; kitabın yan karakterleri çok az. Bu yüzden sayfalarca aynı kişiyi, onun hareketlerini, düşüncelerini okumak bir tık sıkıcı oldu benim için. Ama sonunun güzel olacağını düşündüm bu yüzden okumakta kendimi zorladım biraz. Sonu beklediğimden etkileyici ve üzücüydü ama bende şok etkisi yaratmadı. Yani beklentim çok yüksek olduğu için de olabilir bilmiyorum, aslında cevapsız kalan bazı sorular vardı olay örgüsünde. Bu kısımlar da eksiksiz olsaydı eminim çok başarılı bir kitap olarak değerlendirilecekti en azından bana göre. Ayrıca ana karakterlerin biraz yüzeysel kaldığını düşünüyorum, onlarla ilgili merak ettiğim ama cevaplanmayan şeyler de vardı. Kısacası beklenti yüksek tutulmadığı takdirde zevkle okunacak bir kitap, tavsiye ederim efenim
Not: Ellen Roth'un içindeki savaşçı sesi gerçekten çok sevdim <3
Hatalar ders çıkarmak için vardır
Kitabı okuyalı birkaç gün oldu. Her ne kadar kitabı okurken yırtmamak için kendimi zor tutsam da şimdi sakin sakin kitabı yorumlayacağım.
Kitabımızın konusundan bahsedelim biraz: Poppy adında bir kızımız var. Babaannesi ona bir kavanoz veriyor, bu kavanozun içinde bin tane kalp şeklinde kağıt var. Torununa, kendisi için özel olan öpücükleri bu kâğıtlara yazmasını istiyor. Bu torunu için yeni bir "serüven". Bir de erkek karakterimiz var. Adı Rune. Kendisi aslen Norveçli fakat Amerika'da yaşıyor. Aynı zamanda Poppy'nin komşusu. Poppy, kavanozundaki tüm öpücükleri Rune'la dolduruyor. Biz bir nevi sürekli boş kalplerin azalmasını okuyoruz. Sürekli.
Arada bir yapılan romantiklik güzel olur. Ama bunu sürekli yapınca iş cıvıklığa kadar gider. Sürekli jestler, anlamlı anlamlı konuşmalar... Çok sıkıldım okurken. Herkes sonunun çok güzel olduğundan bahsedince bitirmeye zorladım kendimi. Beğenmedim de zaten.
Gelelim olayların gelişimine. Poppy'ye çok sinirlendim. İki yıl boyunca bir acıya katlanıyor, Rune onu biraz sıkıştırınca hemen itiraf ediyor. Bari o iki yılın hatrına azıcık daha sabretseydin. Rune'un o bAd bOy tavırlarına, ikisinin birbirlerine oksijen muamelesi uygulamalarına asla katlanamadım.
Sevmedim arkadaşlar. Yazar 15 yaşındaki karakterlere seks yaptırıyor ve sürekli onların üzerinden bizi karakterlerin küçük olmadığına, bunu yapabileceklerine ikna etmeye çalışıyor. Yazarların kendi düşüncelerini kabul ettirmeye çalışmasını sevmiyorum.
Bana kalırsa eserin dili çok kötüydü. Çeviri ise ayrı bir kötüydü arkadaşlar. Hani bazen kitabın orjinal diline dair pek bir bilgiye sahip olmasanız da kötü çevirildiğini anlarsınız ya, bunda onun yanı sıra Türkçe'nin kurallarına da uyulmamıştı resmen. Olumlu bir şeyden bahsederken "sayesinde" yerine "yüzünden" kullanmak...
Uçurtma Avcısı'nı ve Bin Muhteşem Güneş'i okuyup beğenenlerdenim. İkisinden sonra bu kitap bende şok etkisi yarattı arkadaşlar.
Ne yazsam hiç bilmiyorum, acaba bu kitap ufak çaplı(!) tatsız bir şaka mı diye epey düşündüm. Yazar yanlışlıkla taslağı mı paylaştı bizimle, bu da sorduğum sorulardan bir diğeriydi.
Bir kitabı okurken bu denli hayalkırıklığına uğramamıştım galiba. Bu kitap benim için şu kağıt israfı olan kitaplardan daha kötüydü çünkü beklentim gerçekten çok fazlaydı. Uçurtma Avcısı'ndan sonra nasıl fazla olmaz ki zaten?
Kitap şu ana kadar rastlamadığım şekilde yazılmış. Her karakterin ağzından onun kendi hayat hikayesi anlatılıyor. Bu hikayelerin bir noktada birleşmesini beklersiniz değil mi? Hayır efendim birleşmiyor. Aşırı yan bir karakteri en az yüz sayfa boyunca boşuna okuyorsunuz. Allah yazara öyle bir kuvvet vermiş ki ana karaktere ise 400 sayfa sonra anca rastlıyoruz. Nasıl bir rastlayış? Olmasa da olurdu dedirten cinsten.
Acaba ben mi kitabı düzgün okumadım? Adel'in babası kimdi(aslında Adel kim diye de sormak gerek) o arsa olayı ne oldu, İdris ve Timur'dan kitabı uzatmak dışında neden bahsedildi, Sabır nasıl başka biriyle evlendi? Bu sorular gibi cevaplayamadığım sorular çok.
Hakkını yememek lazım, kitap akıcıydı. Sanırım tek iyi yanı da bu. Bu arada geçmişini iyi ki okuduk dediğim tek kişi Pervane'ydi. Peri ve Nila'nın iyi bir ikili olmasını beklerdim açıkçası. İkisinin birbirine olan tavrı sanki her şey boşa yapılmış gibi düşündürdü maalesef.
Kitap çok uzun bir zamanı kapsıyor, sürekli sayfaları karıştırdım, asla tarih olgusunu anlamadım. Üstelik soyağacı tutmak lazım. Bu önemli bir ayrıntı.
Üzgünüm, kitabı beğenip duygu seli yaşayacağımı sanardım. Çok isterdim beğenmeyi. Neyse, eğer yazarla tanışmadıysanız ilk iki kitabını okuyup buna
Reklam