Kitabı bitirene kadar karaktere öfke ve acıma arasında gidip geldim. Karamsar değil gerçekçi demişler dostoyevskiye şu anki aklımla çok karamsar derim yaşama umudum sevincim anlamamı engelliyor onu. ilerde nasıl bir halde olurum da yorumum değişir mi bilmem. Misal neden liza’ya kızdın kitaptan konuşuyorsunuz dediğinde. Neyse idrakim hala az okuduğum için dar okumaya devam edelim