Ölüm ne güzel olmalı. Yumuşacık kahverengi toprakta yatıp sessizliği dinlerken başının üstünde otların rüzgarla salınması. Ne dünün, ne yarının olması. Zamanı unutmak, hayatı affetmek, huzura ermek.
Ve başarısız bir kuşağın temsilcileri olan bizler iflas etmiş zavallılar gibi ölürken çocuklarımıza şöyle diyeceğiz:
“Ödeyin, dürüstçe ödeyin ve sosyal devrimi daima hatırlayın!”