birini tüm kusurlarıyla sevebiliyorken birinin beni sevmesi için kusursuz olmam gerekiyormuş gibi hissediyorum. kendi ailem de dahil olmak üzere tüm hayatıma girenlere mükemmellik sözü vermişim gibi sanki çok öncelerden. tek bir yanlışta terk edilmeler, kendini ifade etmene dahi izin verilmemesi, kendileri yapsa "ne var bunda" diye geçiştirdikleri eylemlerin bana gelince "nasıl yaparsın bunu" meselesine dönüşmesi... çok tiksindim biliyor musunuz? çıkar sevgilerinizden, hata yapmanın yalnızca size mahsus olmasından, içimden geldiği gibi tepki gösterememekten, gösterince beni yokluğunuzla sınamanızdan aşırı derecede çok tiksindim. suratlarınıza bakınca nefret duymuyorum ama bir zamanlar sizi koşulsuzca seven kendime çok kızıyorum. ama ne yaparsanız yapın sizin gibi biri olmayacağım. çünkü ben sizlerle kalbimi kirletmeyi reddettim hep.