“İyi bir ilişki için her daim makul olmamız gerekmez. İyice öğrenmiş olmamız gereken yegâne şey, yeri geldiğinde, bir iki konuda biraz saçmalamış olabileceğimizi bütün samimiyetimiz de kabul etmeyi bilmektir.”
“Öyleyse bir yetişkin olarak kendimizi bazı adayları yanlış oldukları için değil de belki biraz fazla doğru yani aşırı dengeli, olgun, anlayışlı ve güvenilir oldukları için, özellikle de bu doğruluk bize içten içe yabancı ve hak edilmemiş bir şey gibi geldiği için reddederken bulmamız ne kadar mantıklı? Daha heyecan verici insanların peşine düşmemizin nedeni, hayatın onlarla güllük gülistanlık geçeceğine inanmamız değildir; böyle ilişkilerde hüsrana uğrama tarzlarının insanın içini rahatlatacak kadar tanıdık olacağına dair bilinçdışı bir histir.”
“Aşkta mutluluk aradığımıza inanırız, ama peşinde olduğumuz asıl şey aşinalıktır. Yetişkinlik ilişkilerimizde, çocukluktan gayet iyi bildiğimiz ve şefkat ile ihtimamdan ibaret olmayan duyguları yeniden yaratmanın yollarını ararız .”
“Evliliğin cazibesi, utanç verici bir dereceye kadar, yalnız olmanın tatsızlığına dayanıyor. Her halükarda bu, birey olarak bizim suçumuz değil. Toplumun geneli, kendi başına olmayı mümkün olduğunca rahatsız edici ve iç karartıcı bir şey haline getirmeye kararlı görünüyor. Zincirinden boşanmış gibi geçen öğrencilik yılları bitince, yoldaşlık ve sıcaklık bulmak, insanın cesaretini kıracak kadar zorlaşıyor. Sosyal hayat baskıcı bir biçimde çiftler etrafında dönmeye başlıyor; arayıp soracağınız veya beraber takılabileceğiniz kimse kalmıyor. Hal böyleyken, az çok aklı başında birini bulunca onu tutunmamız pek şaşırtıcı olmuyor. “
“Aşk anlayışımız, etkileyiciliği ile dikkatimizi dağıtan o ilk anlar tarafından gasp edilip ayartılıyor. Aşk hikayelerimizi erkenden bitiriveriyoruz. Aşkın nasıl başladığına dair pek çok şey biliyor gibiyiz, nasıl devam edebileceği konusunda ise belki de umursamadığımızdan, pek bir fikrimiz yok sanki.”