“Yatağımın karşısında bir pencere var. Odamın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım 10 yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni… İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte, sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım. Kötü yaşarım korkusuyla, hiç yaşamadım.”
“Seni bekliyorum.” dedim sana — sonra düşündüm.
Acaba temelde, her ilişki, hep bekleme değil mi — buluşma, kavuşma, ‘halvet’ olduğunda bile, bir gelememişlik, ulaşamamışlık, erememişlik yatmaz mı her ilişkide?
“Çocukları onun hırsızlarıydı! Onlar Selma’nın önce kalsiyum depolarını tüketmiş sonra ruhun en dokunaklı kısımlarını çalarak kendine ait bir şey gibi sergilemiş, bedenindeki izleri kendi bedenlerine iğnelemiş solucanlardan başka bir şey değillerdi. Biri ondan gülüşünü, biri çıkık elmacık kemiklerini, biri duygu dolu bakışlarını, biri becerikli ellerini, biri umut ışığını, bir gözlerinin şeklini, biri de şiir olan tutkusunu çaldı.”
“Manzaralar hep acı dolu, yürek burkucu ve güzelliklerinin temelini korkunç karanlıklara borçludurlar.”
Puan vermedi·232 syf.·
2023 32. kitabı
