Izdırap çek, inleme... Ses çıkarmadan aşın.
Bir damlacık aksa da, bir acizdir gözyaşın
Yarı yolda ölse de en yürekten yoldaşın
Tek başına dileğe doğru at salmalısın
Ezilmekten çekinme... Gerilemekten sakın!
İradenle olmalı bütün uzaklar yakın
Dolu dizgin yaparken ülküne doğru akın
Ateşe atılmalı, denize dalmalısın
Ölümlerden sakınma, meyus olmaktan utan!
Bir kere düşün nedir seni dünyada tutan?
Mefkuresinden başka her varlığı unutan
Kahramanlar gibi sen, ebedi kalmalısın
Giden oruca yol azığı ve öteye armağan olarak ne verdik, bunu bir bir zihinden geçirmeli. Onun giderken çıkardığı ayak sesine hangi sesi ekleyebildik, işte bunu iyi düşünmeli.
Ve bunu yalnız tek insan olarak değil, aile olarak da, toplum olarak da, devlet olarak da düşünmeli.