Pusula saatten önce icat edildi.
Çünkü yön, oraya varmanın ne kadar süreceğinden daha önemlidir.
Bakmayın kusura geziyo'm elimde bozuk bir pusula
Herkesin bi’ fikri var ama sussalar kavuş'cam sonsuz bir huzura.
Bakmayın kusura kafamda binlerce sorun var şu sıra
Herkesin bir zihni var ama benimki benziyo' Vespa'nın namlusuna.
Pusula saatten önce icat edildi.
Çünkü yön varışın ne kadar sürede vardığından daha önemli...
Dostoyevski'ye göre ahlaki sağlamlığın temeli çocuklukta atılır. İnsan, sevildiğini ve sevdiğini hissettiği tek bir saf anı içinde taşıyorsa, bu hatıra ileride bir pusula gibi iş görür.
Modern psikoloji de benzer bir sezgiyi paylaşır: erken yaşta yaşanan güven ve şefkat deneyimleri, kişinin ömür boyu dayanıklılığını besler.
Funda'dan...
Seni bulmak için haritaya bakmadım; çünkü hiçbir koordinat, ruhun ruhu bulduğu o gizli geçitleri göstermezdi. Adresler, sadece sokakları ve binaları birbirine bağlar; kalpleri birbirine teyelleyen yollar ise haritaların çizemeyeceği kadar derinlerde, satır aralarında saklıdır.
Zamanı ve mekânı bir yük gibi sırtımdan indirip bıraktığımda anladım: İnsan, aramaktan vazgeçtiği an bulurmuş asıl araması gerekeni. Gözlerim bir coğrafyanın sınırlarında değil, kelimelerin o uçsuz bucaksız evreninde geziniyordu. Bir cümlenin kıyısına vurduğunda içimdeki dalga, anladım ki orası benim durak noktamdı. Şehirlerin gürültüsünden, kalabalıkların uğultusundan kaçıp sığındığım o tenha sayfada karşılaştık. Ne bir pusula vardı elimde ne de önceden yürünmüş bir yolun izi. Sadece o tanıdık, o içsel çekim...
Bir kedi sessizliğiyle sokuldun ömrüme. Mürekkebin izini sürerken, kaderin kendi elleriyle düştüğü bir derkenar gibiydin hayatımın en can alıcı sayfasında. İtirazsız, şerhsiz kabul edilmiş bir hakikat gibi... Bazen sayfalarca susup, tek bir noktanın ağırlığında anlaştık seninle. Zira biliriz ki; en ağır hükümler bile bazen en sessiz harflerle yazılır.
Seni bulmak için hiçbir rotaya ihtiyacım yoktu. Çünkü sen, varılacak bir menzil değil; zaten hep yürüdüğüm o yolun ta kendisiymişsin.