İşte böyle sevgili okur,nerede birini parmağıyla işaret edip"kötü"diye yaftalayan biri varsa orada,tam olarak o parmağın sahibinin içinde dizginleyemediği bir namussuzluk vardır aslında.Kendi içinin fıkır fıkır kaynamasına engel olamadığından ve bunun başkaları tarafından anlaşılacağından endişe ettiğinden taşlanacak bir kötü bulur böyleleri.Onlar için kendini,o dizginleyemediği duygularını başkalarından gizlemenin en kolay yolu bir masumu hedef gösterip taşlanmasını sağlamaktadır çünkü gerçekten iyi ve namuslu insanlar başkalarına iftira atmaz,gözleriyle görmedikten sonra kimsenin hakkında kötü şeyler düşünmez,kimsenin namusuna dil uzatmazlar.
Benim hayatımı yargılamadan önce,benim ayakkabılarımı giy ve benim geçtiğim yollardan,sokaklardan,dağ ve ovalardan geç.Hüznü,acıyı ve neşeyi tat.Benim geçtiğim senelerden geç,benim takıldığım taşlara takıl.Yeniden ayağa kalk ve aynı yolu tekrar git,benim gittiğim gibi.Ancak ondan sonra beni yargılayabilirsin.