Ben sağlıksız, kederliydim - o çevik, zarif ve enerji doluydu, o tepelerde gezinirdi - ben revaklı avluda kitaplarıma gömülürdüm, kendi kalbimin içinde yaşardım ve bedensel ruhsal açıdan en yoğun, acı verici, derin düşüncelerin bağımlısıydım - o yaşamda yolundaki gölgeleri ya da kuzgun kanatlı saatlerin sessiz uçuşunu hiç duşünmeden gezinirdi. -
Hem mücadele, hem sabır. Bunları birleştiren kazanır. İnsan hem atılmasını, hem durmasını bilmeli değil mi? Atıl ve dur. İşte ve vazgeç. Bu evden çıkmak istiyorsan çık.
İki insan kendilerini birbirlerine anlatmaya çalıştıkları halde buna tamamiyle muvaffak olamazlar. Nerede kaldı ki, bunlardan biri kalbinin de, öteki anlayabilsin! En basit adamın hayatı bile, başka bir adam için namütenahi, karışık, içinden çıkılmaz bir esrar yığınıdır. Hatta kendimizi bile iyice tanımıyoruz.