Her mirovek di dema xatiran di nîv mirî dimîne wek tê û wek min.
Dîsa bayê evîna te kûr kûr li dilê min dixe li pêşberî pêlên deryaya xeman, pêl bi pêl difetisim û ê ku min bêhilm dihişt çûyîna tê bu...
Koçber bin quling li ser axeke hişk. Û dûpişk bi xwe vedabe ji kerban. Li ezmanekî vala megere li kevokan. Ne guliyek zeytûnê filitî, ne tayek ta-rîhan:
Çiyayê xewnan şewitî heyran, çiyayê xewnan!