Ben de kaderime boyun eğmiş de ölmüş değilim: Konağıma gelip tatlı oklarıyla öldürmüş değil beni ok saçan keskin gözlü tanrıça,
bir hastalık da çökmüş değil benim üstüme,
bedeni kemire kemire insanın canını alan,
senin yüzünden öldüm ben şanlı Odysseus,
senin hasretinden, senin sevgindir beni bal gibi canımdan eden.
Ne dileğin varsa, versin sana tanrılar,
bir evin olsun, bir de erkeğin,
onunla paylaşasın her şeyi,
erkekle kadının bir çatı altında
anlaşması kadar güzel, tatlı ne var,
çatlatır düşmanlarını, dostlarını sevindirir.
Issız bir yer vardır hani, kimseciklerin olmadığı,
saklar orda insan kor parçasını kara kül dibinde,
korusun diye ateşi, uzaklarda ateş aranmasın diye,
işte Odysseus yapraklar içine öyle gömülmüştü.