Tut beni Allah'ım! Kayıyorum, tökezliyorum, düşüyorum... Yolumu kaybediyorum dünya çıkmazında. Ey yerlerin ve göklerin, ve ikisi arasındakilerin Rabbi! Ben'im Rabb'im... Ellerimi Senden başka uzatacak kimsem yok. Kime uzatsam, açıkta kalıyor bir parçam. Atarsan beni, tutacak yok; bırakırsan düşerim... Allah'ım! Yaratan, rızık veren, yol gösteren... Rahmetini kimseden esirgemeyen Rabbim... Düşe kalka kanamışken, yitmişken, bitmişken... Senin sözlerin yetişiyor imdadıma: “Bana dua edin, icabet edeyim.” Sana güvenerek geliyorum Allah'ım... "Beni bırakma uçurumlara...” “Tut ki, edemem Sensiz." Yer Senin, gök Senin, ben Senin, yollar Senin... Sen istemezsen, kime giderim? Düşsem, kim tutar elimden? Kim sarar yaralarımı? Sırtımda hata kamburum, alnımda gaflet çizgileri... Yüzüme bakılası değil... Ama Senden başka kimim var benim? Kime giderim? Tut beni Allah'ım. Tut ki, edemem Sensiz.