"Yâ Rabb! Kendini bana en sevdiğim ve en korktuğum bir varlık kıl."
Sevgi ispat ister
Allah için sevmek ibadettir!
Sevenin sevdiğini söylemesi sünnettir!
Sevmek bir iddiadır, ispat ister!
Öyle olmasaydı Rabb'imiz buyurur muydu:
"İnsanlar 'inandık' demekle
İmtihan edilmeden bırakılacaklarını mı zannederler?"
İspat edemeyeceğiniz sevginin iddiasında bulunmayın!
Sözünüzle özünüz bir olsun!
Sözü yüreğinden önde gidene "aptal"
Yüreği sözünün önünde gidene "abdal" denir Hafız!
Allah, insanı iddiasıyla imtihan eder!
Allah'ı sevdiğimizi iddia ettiğimizden beri
İmtihanlar üzerimize yağmur gibi durmaz yağar!
Hüzne heves ettiğimizden beri
Hüzün kapımızdan gitmez oldu!
Hüzünden payımızı aldığımızdan beri
Hüzünlü yürekler vatanımız,
Yanık bir nefes, yaşlı bir çift göz tercimanımız oldu!
Bedelini ödemediğiniz hiçbir sözü sarf etmeyin!
Allah korusun,
Sonra o söylediğinizle imtihan olunursunuz!
Durup duruken başınıza iş açmayın!
Sayfa 42
Reklam
"Bazen vermek lütufsa bazen de vermemek lütuftur. Allah'ın vermediklerindeki lütfu görebilmek ancak O'na sonsuz güven duymakla mümkündür. Kişinin Rabb'ine güvenmesinin birinci şartı; iç dünyasındaki güven yeteneğini kaybetmemiş olması, ikincisi ise Rabb'ini mümkün olabildiğince bütün esmasıyla tanımasıdır."
Kendini bilen Rabb'ini bilir!Kendini bilmeyen Rabb'ini nasıl bilsin!
Vahyin İlk Beş Ayeti: İlmin Emanet YoluAlıntı
1. Oku: Yaratan'ın adıyla, hakikati gör.
2. Yaratılış: Acziyetini hatırla, kibre düşme.
3. Öğreten: Kalemi ve bilgiyi lütfeden O’dur.
4. Bilmediğini Bildiren: Bildiklerin senin başarın değil, bir ikramdır.
5. Bilgi, kibre değil; Rabb'e ulaşan bir şükür kapısıdır.
Özetle: İnsan, bildiğiyle devleştiğini sanır; oysa ilim, insanın acziyetini fark edip Sahibini tanımasıdır.
Evet, ilmektir boynumdaki ama ben
Kimsenin kölesi değilim
tarantula yazdılar diye göğsümdeki yaftaya
tarantulaymış benim adım diyecek değilim
tam düşecekken tutunduğum tuğlayı
kendime rabb bellemiyeceğim
razı değilim beni tanımayan tarihe
beni sinesine sarmayan
tabiattan rıza dilenmeyeceğim .
Reklam
Reklam