Öncelikle, kitabı okumadan önce güzel bir dostluk hikâyesiyle karşılaşacağımı düşünmüştüm. Ne yazık ki görebildiğim tek şey bencillik, kıskançlık ve tek taraflı bir sadakatti… Roman, sınıfsal ve ırksal ayrımı iyi yansıtmış, din adı altında yapılan işkenceleri ve zulümleri gözler önüne sermiş. Taliban rejimini okurken Afganistan için derin bir üzüntü hissettim. Emir’e hem kızdım hem de üzüldüm. Kızdım, çünkü beraber büyüdüğü, oyunlar oynadığı, onu çok seven vefalı dostuna sahip çıkamadı. Üzüldüm, çünkü bir yandan da baba sevgisi, ilgisi ve görülme ihtiyacı yüzünden her şeyi yapabilecek durumda olması beni derinden etkiledi. Örneğin, uçurtma olayında Hasan’ı uzaktan izlemek yerine yanına gitseydi, dostunu yalnız bırakmasaydı ne olurdu? Evet, o da dövülürdü, kötü şeyler yaşardı ve sonra babasının gözünde dayak yiyen aciz bir çocuğa dönüşürdü. Ancak Emir korkak değil, bencildi. Bunu roman boyunca hep hissettim. Onun için önemli olan tek şey babasını memnun etmekti. Emir’in, Hasan’ı bir dost olarak gördüğünü bile düşünmüyorum. Onu sürekli kıskandı, yeri geldi aşağıladı. Belki de Emir’i bu kadar bencil hâle getiren babasıydı. Eğer ona istediği sevgiyi, ilgiyi ve "Evet, buradasın, seni görüyorum" hissini verebilseydi, Emir vefalı dostuna ihanet etmeyebilirdi. Ailesi tarafından göz ardı edilen bir çocuğun memnun etme ihtiyacının nerelere evrilebileceğini yazar çok güzel bir şekilde gözler önüne sermiş. Son olarak, Emir’in vicdan azabından dolayı Hasan’ın çocuğu için çabalayışını bir iyilik olarak göremedim. Bunu sadece vicdanını rahatlatmak, kirlenmiş ruhunu arındırmak için yaptı. Yani yine bencilliğinden kaynaklanan bir hareketti. Ekstra not: Kitabı okurken pek çok duygu hissettim: öfke, hüzün... Yeri geldi, gözümden yaş aktığı da oldu. Ama film, bana bunları asla

Uçurtma AvcısıKhaled Hosseini · Everest Yayınları · 2024192,2bin okunma