Çocuk içinden ebeveynlerinden nefret etmeye başlar çünkü saygı görmez; hayal kırıklığına uğrar çünkü olduğu gibi sevilmez. Bazı şeyleri yapması beklenir, ancak o zaman sevilir.
Sevginin koşulları vardır, olduğu gibi değerli değildir. Önce değerli olmak zorundadır, ancak o zaman ebeveynlerinden sevgi görebilir.
"Değerli" olmak için sahteleşir. Kendi iç değerlerini yitirir. Kendine saygısını yitirir. Ve yavaş yavaş suçlu olduğunu hissetmeye başlar.
Her çocuk sevgi olarak doğar; sevgi denilen malzemeden yapılmıştır. Ama ebeveynler sevgi veremezler. Kendi ebeveynleri de onları hiçbir zaman sevmemiştir ve bunun yükünü taşırlar. Ebeveynler -mış gibi yaparlar. Sevgi hakkında konuşabilirler. "Seni çok seviyoruz," diyebilirler, ama aslında yaptıkları sevmemektir.
Hareketleri, çocuğa davranışları hakaretamizdir; saygısızdır. Hiçbir ebeveyn çocuğuna saygı göstermez. Çocuk bir birey olarak görülmez bile. Bir sorun olarak görülür. Sessizse iyidir; ağlamıyorsa ve yaramazlık yapmıyorsa iyidir; ebeveynlerinin yolunu kesmiyorsa çok iyidir; bir çocuk böyle olmalıdır. Ama ne yazık ki bunda sevgi ve saygı yoktur.