Spoiler vermemeye çalışsamda vermemek çok zor zaten kurgu olmayan bir romanda spoiler diye bir şey olabileceğini düşünmüyorum. Kitap japon edebiyatında bulunan "Ben roman" türünde yazıldığı için olay örgüsünden ziyade baş kahramanın duygu ve düşüncelerini mümkün olan en şeffaf şekilde -itiraf derecesinde- anlatmayı amaçlıyor.
Osamu Dazai'nin yarı otobiyografik niteliğindeki bu romanı bende hem çokça merak hemde boşluk hissi yarattı kitabı başından sonuna kadar Neden? sorusuna cevap bulmaya çalışarak okudum. Neden defalarca intihar girişiminde bulundu? Ters giden neydi? Yaşamının ilk dönemlerinde eksikliğini hissettiği elzem bir şeyler mi vardı? Bir insan her şey yolunda giderken bile hayatını sonlandırmak isteyebilir miydi? Her şey dört dörtlük iken kendini buna layık görmemesinin sebebi neydi?
Oba Yozo, insanlıktan dehşet verici şekilde korkan fakat insanlardan uzak duramayan biri olarak tanımlıyor kendini ve son bağlanma çabası olarak "soytarı" kimliğini yaratıyor. İnsanları güldürerek onları kendi karanlık iç dünyasından uzak tutuyor dikkatleri başka bir yere çekiyor bu şekilde yaşadığı koca bir ömür ona her geçen gün daha da ıstırap veriyor.
Yozo her ne kadar uyumsuz ve öteki olsada kadınlar onunla çok iyi anlaşıyor. Ona göre kadınlar doğası gereği merhametli varlıklar nerede sefil, yardıma muhtaç, sarıp sarmalanması gereken bir şey olsa kadınlar mutlaka bunu sezer ve o şeye yakınlaşır. Karşılaştığı her kadın onu düzeltmeye çalışıyor fakat ne yaparlarsa yapsınlar Yozo'nun insanları hayal kırıklığına uğratma zorunluluğu hissiyatına yenik düşüyorlar.
Yazının başında bahsettiğim sorulara cevap bulamadım bulduğum cevaplar beni tatmin etmedi. Hayır! Bu sebepler bir hayatın bedeli olamazdı. Ben mi bencildim, hayata olan umudum mu çok fazlaydı yoksa "anlama" verdiğim