Rabia Çaka
@rabismns
Bakış açısı genişleyen Earl, muhtemelen hayatında ilk defa, babasına karşı merhamet hissetmişti. Bana babası yaşıyor olsaydı onunla aile geçmişi hakkında konuşmayı çok istediğini söyledi.
Earl evine gitti ve bildiklerini Todd’la paylaştı ve o da babasını dikkatle dinledi. Her ikisi de bu anlatma ve dinleme sürecinin biteceğini içgüdüsel olarak biliyordu. İçgüdüleri doğruluğunu gösterdi. Beş ay sonra Earl beni aradı ve bana Todd’un artık ilaç kullanmadığını ve saldırgan davranışlarda bulunmadığını anlattı.
Reklam
Sonuç olarak acı ve korku dolu olaylar, güzel olaylara göre uzun süreli hafızamıza daha kolay alınabilmektedir.
Küçükbirer çocukken, güvenliğimizin tehlikede olduğu veya bedenlerimizin savunmaya geçerek tepki gösterdiği deneyimlerimiz oldu. Sonrasında bu bilinçaltı savunmaları, dikkatimizi bizi rahatlatan şeyler yerine zor ve rahatsız edici olana yöneltti. Halbuki güzel anilarimiz yalnızca duvarın diğer tarafında, ulaşamadığımız bir yerde yer alıyordu. Duvarın yalnızca bir tarafını görebildiğimiz için gerçekten hiç güzel bir şey yaşamamadığımız inanırız.
Boşluk, kopukluk, umutsuzluk, çaresizlik kendimizde veya hayatın kendisinde bir şeylerin yanlış olduğu inancı bebeklik döneminde yaşanan bir ayrılık sebebiyle ortaya çıkabilir. Travmayı işlemek için çok küçük yaşta olmamız sebebiyle, içimizde geçmişle bağdaştırılmayan ve hikayesi olmayan duygu, inanç ve bedensel duygular hissederiz. Hayatımız göz önüne serildikçe karşılaştığımız bir çok yara, kayıp, hayal kırıklıkları ve kopukluklar yaratan bu olaylardır.
Bazen ebeveynlerimizle ilişkimiz sağlam ve sevgi doludur ancak yine de kendimizi, hissettiğimiz zor duyguları açıklayamadığımız durumlarda buluruz. Genellikle problemin bizden kaynaklandığını sanırız ve yeterince derin kazarsak kaynağını bulabileceğimize inanırız. Aile geçmişimizdeki
asıl tetikleyici olayı ortaya çıkartana kadar, bize ait olmayan korkuları ve duyguları yeniden yaşayabiliriz ve bunları bize ait zannedebiliririz.
Reklam