Rabia

Rabia
Bir keresinde, onun bulunduğu iskeleye tırmandığımda, bana kitapların insana insan olduğunu unutturmamanın tek yolu olduğunu söylemişti.
Sayfa 126
Edebiyat
Reklam
Açlık uyandırır, açlık uykuya daldırırdı. Açlık sarılır, avutur, okşardı.
Sayfa 103
Edebiyat
Affedersiniz ama bir sorum var. Hem orada hem burada yaşamaya benzer bir özlem duydunuz mu hiç? Ne zaman olduğu önemli değil. Hiçbir zaman öyle ki, bir an bile de hissetmediniz mi? Öyle mi? Bir an çok önemlidir mesela.
Sayfa 101
Edebiyat
Demek ki gülmek insanın gördüğüne veya duyduğuna bağlı değilmiş. İnsanın kendisini dünyadan ve kendisinden koruma yeteneğiymiş. Bu yetenek insanın elinden alınırsa insan savunmasız kalıyor. İşte ben de öyleydim. Kısacası gülemiyordum.
Sayfa 92
Edebiyat
Şöyle söyleyeyim, kızmadım bile. Hiçbir şey hissetmedim. Hissettiğim tek şey yaşamaya devam etmemin bir sebebi kalmamasıydı artık.
Sayfa 90
Edebiyat
Reklam