Yazar sevdiğim tarafını sonunda göstermiş.
Gazap ve Yıkım benim için ilk kitaba göre belirgin şekilde daha başarılı bir devam kitabı oldu. Hatta ilk kitapla ilgili yaşadığım bazı sorunların büyük ölçüde çözüldüğünü söyleyebilirim.
Bunun en önemli sebebi çevirmen değişikliği olmuş gibi görünüyor. İlk kitapta beni sık sık hikâyeden koparan akıcılık problemleri ve anlaşılması zor betimlemeler burada büyük ölçüde ortadan kalkmış. Okuma deneyimi çok daha rahat ve sürükleyici bir hâle gelmiş.
Hikâye tarafında ise bazı sorularımıza cevap bulmaya başlıyoruz. Buna rağmen arka planda saklanan daha büyük gizem hâlâ korunuyor. Yazar hem cevaplar veriyor hem de merak unsurunu canlı tutmayı başarıyor. Bu dengeyi kurabilmesini sevdim.
Evren de bu kitapla birlikte biraz daha açılıyor. En hoşuma giden noktalardan biri, dünya kurulumunun doğrudan açıklamalarla değil olay örgüsünün içine doğal şekilde yedirilmiş olmasıydı. Bilgiler okurun önüne yığılmıyor; hikâye ilerledikçe kendiliğinden ortaya çıkıyor.
Kitap boyunca dikkatimi çeken küçük bir sorun ise bazı diyaloglarda konuşanın kim olduğunun zaman zaman karışması oldu. Ancak bu durum çok sık yaşanmadığı için genel okuma deneyimimi ciddi anlamda etkilemedi.
Kitabın sonlarına doğru ise gerçekten şaşırdım. Üstelik bu, sadece beklenmedik bir ters köşe değildi. Sonradan dönüp baktığımda ipuçlarının aslında hikâye boyunca önümüzde durduğunu fark ettim. Bu yüzden finalde yaşadığım şaşkınlık “Bu nereden çıktı?” hissi değil, “Bunu nasıl düşünemedim?” hissiydi. Bence iyi yazılmış gizemlerin en güçlü tarafı da bu.
Kısacası Gazap ve Yıkım, ilk kitaba göre daha akıcı, daha güçlü ve daha başarılı bir devam kitabıydı. Hem evreni biraz daha açmayı başardı hem de finalde yaptığı hamleyle merak duygumu ciddi şekilde yükseltti. Serinin bu noktadan sonra nereye gideceğini gerçekten merak
Ortalama ama umut vadediyor.
Normalde yazarın kalemini seviyor olmama rağmen bu hikâyeye girmekte oldukça zorlandım. Hatta kitabın büyük bir bölümünde sanki her zaman okuduğum yazarı değil de bambaşka bir yazarı okuyormuşum gibi hissettim.
Bunun en büyük sebebinin çeviri olduğunu düşünüyorum. Kitap boyunca sıkça yazım hatalarına rastladım ve bazı betimlemeler o kadar anlaşılmazdı ki yazarın ne anlatmak istediğini çözmekte zorlandığım yerler oldu. Bu durum okuma deneyimimi ciddi şekilde etkiledi. Özellikle yazarın diğer kitaplarındaki akıcılığı ve anlatım gücünü bildiğim için bu fark daha da belirgin hissedildi.
Hikâye tarafına gelirsek, konu beni çok etkileyen ya da çok özgün bulduğum bir noktaya ulaşamadı. Genel olarak ortalama bir fantastik hikâye hissi verdi. Kötü değil ama beni heyecanlandıran ya da sürekli şaşırtan bir tarafı da olmadı.
Bununla birlikte kitap tamamen başarısız da değil. Hikâye ilerledikçe açılıyor ve özellikle son bölümlerde tempo belirgin şekilde yükseliyor. Benim için kitabın en güçlü kısmı da finale yakın bölümler oldu. Sonlara doğru merak duygusu daha fazla çalışmaya başladı ve devam kitabına dair ilgimi artırmayı başardı.
Sonuç olarak Fırtına ve Öfke benim için yazarın diğer eserlerinin gerisinde kalan bir kitap oldu. Çeviri ve editöryal sorunlar okuma deneyimimi olumsuz etkiledi. Hikâye ise ortalama seviyede kaldı. Yine de son bölümlerde toparlanan ve devamını merak ettirmeyi başaran, okunabilir bir ilk kitaptı.
Küçük bir not: Serinin ikinci kitabında çevirmen değişiyor. İlk kitaptaki sorunların önemli bir kısmının çeviriden kaynaklandığını düşündüğüm için devam kitabına karşı oldukça umutluyum. Belki de bu hikâyenin potansiyelini daha iyi hissedebileceğim kitap asıl bir sonraki kitap olacak.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
bu seride okuduğum en iyi ikinci kitaptı
tek sorun yaş farkı 15 olması
kısacası Asya uyuştırıcu bağımlısı hayat kadını olmaya zorlanmış 18 yaşıda kızımız
pavel onu kurtarıyo aralarındaki aşkı okuyoruz diğer kitaplara nazaran yazarın kaleminin çok iyileştiğini düşünüyorum Keyif alarak okuduğum kitaptı Kesinlikle tavsiye ederim yaş farkın yüksek olmasına rağmen hiç rahatsız olmadım
Bu hikâye, sabrın mükâfatı.
Bu kitap benim için inişli çıkışlı ama güçlü bir okuma deneyimi oldu.
En baştan söyleyebilirim ki: Bu hikâye gerçekten büyük.
İlk sayfalardan itibaren tempo yüksek. Çoklu olay örgüsü nedeniyle genel ilerleyiş zaman zaman yavaş hissettirse de, sahne içinde akıcılık var. Özellikle ikinci kısımdan sonra kitap tam olarak benim sevdiğim tempoya ulaştı.
400. sayfadan sonra ise ilk kez gerçekten duygusal olarak etkilendim. Anlatımın güçlendiğini, gerginliğin daha iyi verildiğini hissettim. Ve o noktada şunu fark ettim: Bu seri, başından beri beni bu finale hazırlıyormuş.
Yazarın en güçlü yaptığı şey bence burada ortaya çıkıyor.
Serinin başında yapılan en küçük iyilik bile yıllar sonra geri dönüyor. Hikâye adeta bir kelebek etkisi gibi işliyor.
Ama…
Benim için en büyük sorun, yazarın zirveye ulaştığı yerde durmaması oldu. Heyecan çok uzun süre yüksek tutulmaya çalışılıyor ve çözülmesi gereken yerde bile hikâye uzamaya devam ediyor. Bu da bir noktadan sonra o gerginliğin kopmasına neden oldu.
Savaş sahnelerini genel olarak çok sevdim, gerçekten sinematikti. Ama bazı yerlerde fazla uzatıldığını hissettim.
Birçok güçlü anın tek bir savaş içine sıkıştırılması, bir süre sonra etkisini azaltıyor.
Aksiyonun içine yerleştirilen uzun diyaloglar da zaman zaman tempoyu düşürdü. Ve bu yüzden, aslında çok iyi kurgulanmış bir final bölümü bende beklediğim etkiyi tam bırakamadı. Sonunda biraz “gazı kaçmış gazoz” hissi kaldı diyebilirim.
Bir de serinin genelinde olduğu gibi bu kitapta da yazım ve editöryal hatalar dikkatimi çekti. Bu da okuma deneyimimi yer yer zorlaştırdı.
Ama tüm bunlara rağmen…
Bu kitap benim için bir ödül gibiydi. Yer yer sıkıldım, hatta bırakmayı düşündüğüm anlar oldu.
Ama şimdi dönüp baktığımda, yine okurdum.
Sonuç olarak:
Kusursuz değil ama çok güçlü bir finaldi.
Ve
Şafak kulesi ve fırtınalar imparatorluğu çapraz okuma yorumu.
Fırtınalar İmparatorluğu
Şafak Kulesi
Bu iki kitabı ilk kez çapraz okuma yöntemiyle okudum ve şaşırtıcı şekilde hiç kopukluk hissetmedim. Hikâye tek bir kitapmış gibi akıyor. Aynı zaman diliminde, farklı cephelerde ilerleyen olayları okumak dünyayı daha geniş ve canlı hissettiriyor.
Serinin başından beri hissedilen yavaş açılan anlatım burada da devam ediyor. Bölüm içinde tempo yüksek olsa bile büyük olay örgüsünün ilerleyişi ağır ilerliyor. Bu da garip bir duygu yaratıyor: Hikâyeyi seviyorsun ama okurken zaman zaman sıkılıyorsun.
Karakter ilişkileri ise benim için en zayıf noktalardan biri oldu. Çiftler arasında anlatılan duyguların çoğu bana tam geçmedi. Aelin–Rowan ilişkisinde beklediğim çekimi hissedemedim. Rowan’ın bir fey erkeği olarak sahip olması gereken içgüdüsel, hayvani tarafı anlatıda sık sık söyleniyor ama sahnelerde yeterince gösterilmiyor. Aynı durum Aedion için de geçerli. Geçmişte anlatılan korkutucu general ünvanına rağmen gücünü gerçekten gördüğümüz sahneler oldukça sınırlı.
Bunun yanında bazı dünyasal kurallar da tam netleşmiş değil. Fey, yarı fey ayrımı ve şekil değiştirme yeteneğinin hangi kurallarla işlediği zaman zaman belirsiz kalıyor.
Editöryal süreçte de sorunlar var. Önceki kitaplara göre yazım ve harf hataları daha sık karşıma çıktı. Ayrıca iki kitapta da sürekli tekrar eden bazı kalıp ifadeler zamanla doğal etkisini kaybedip dikkat dağıtıcı hâle gelmiş.
Ama tüm bunlara rağmen yazarın kurduğu büyük kurgu gerçekten etkileyici. Serinin başından beri yapılan en küçük iyilik bile yıllar sonra geri dönüyor. Hikâye adeta bir kelebek etkisi gibi işliyor; küçük bir seçim, ileride büyük bir sonuca dönüşebiliyor.
Yazarın anlatım temposu bana zaman zaman fazla yavaş gelse de ters köşe yapma ve uzun vadeli bağlantılar kurma becerisi güçlü. Bu yüzden
Fırtınalar İmparatorluğu ve şafak kulesi çapraz okuma yorumu.
Fırtınalar İmparatorluğu
Şafak Kulesi
Bu iki kitabı ilk kez çapraz okuma yöntemiyle okudum ve şaşırtıcı şekilde hiç kopukluk hissetmedim. Hikâye tek bir kitapmış gibi akıyor. Aynı zaman diliminde, farklı cephelerde ilerleyen olayları okumak dünyayı daha geniş ve canlı hissettiriyor.
Serinin başından beri hissedilen yavaş açılan anlatım burada da devam ediyor. Bölüm içinde tempo yüksek olsa bile büyük olay örgüsünün ilerleyişi ağır ilerliyor. Bu da garip bir duygu yaratıyor: Hikâyeyi seviyorsun ama okurken zaman zaman sıkılıyorsun.
Karakter ilişkileri ise benim için en zayıf noktalardan biri oldu. Çiftler arasında anlatılan duyguların çoğu bana tam geçmedi. Aelin–Rowan ilişkisinde beklediğim çekimi hissedemedim. Rowan’ın bir fey erkeği olarak sahip olması gereken içgüdüsel, hayvani tarafı anlatıda sık sık söyleniyor ama sahnelerde yeterince gösterilmiyor. Aynı durum Aedion için de geçerli. Geçmişte anlatılan korkutucu general ünvanına rağmen gücünü gerçekten gördüğümüz sahneler oldukça sınırlı.
Bunun yanında bazı dünyasal kurallar da tam netleşmiş değil. Fey, yarı fey ayrımı ve şekil değiştirme yeteneğinin hangi kurallarla işlediği zaman zaman belirsiz kalıyor.
Editöryal süreçte de sorunlar var. Önceki kitaplara göre yazım ve harf hataları daha sık karşıma çıktı. Ayrıca iki kitapta da sürekli tekrar eden bazı kalıp ifadeler zamanla doğal etkisini kaybedip dikkat dağıtıcı hâle gelmiş.
Ama tüm bunlara rağmen yazarın kurduğu büyük kurgu gerçekten etkileyici. Serinin başından beri yapılan en küçük iyilik bile yıllar sonra geri dönüyor. Hikâye adeta bir kelebek etkisi gibi işliyor; küçük bir seçim, ileride büyük bir sonuca dönüşebiliyor.
Yazarın anlatım temposu bana zaman zaman fazla yavaş gelse de ters köşe yapma ve uzun vadeli bağlantılar kurma becerisi güçlü. Bu yüzden