Rəhimə Əsgərova
@rahmeas
insanın kendi eşitiyle girmediği tüm ilişkiler kötü ilişkidir
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Etrafınızda bahçeye benzeyen insanlar olsun - ya da günün çoktan anıya dönüştüğü bir akşamüzerinde suyun üstündeki müzik gibi.
Etrafımızdaki her şeyi ne kadar açık, özgür, kolay ve basit kılmışız!
Duyularımıza, yüzeysel olan her şeye giden bir geçiş izni vermişiz, düşüncelerimize lakayıt şakalar ve yanlış imalar için tanrısal bir arzu vermişiz! Başından beri neredeyse akıl almaz bir özgürlüğün, düşüncesizliğin, akılsızlığın, içtenliğin ve mutluluğun tadını çıkarmak için -yaşamın tadını çıkarmak için- nasıl da cehaletimizi korumaya çalışmışız.
“Ben bu 'düşünme' kavramını nereden edindim? Niçin sebep ve sonuca inanıyorum? Hangi hakla 'benden' bahsediyorum, hatta 'benin' bir neden, nihai olarak da düşüncenin nedeni olduğunu söylüyorum?” Bu metafizik sorulara bir çeşit "sezgisel" algıyla yanıt vermeye çalışanlar, örneğin "Düşünüyorum ve en azından bunun doğru, gerçek ve kesin olduğunu biliyorum," diyen kişi gibi, günümüz filozofları tarafından bir gülümseme ve bir iki soruyla karşılaşacaktır. "Bayım," diye açıklayacaktır belki de filozof ona, "yanılıyor olmamanız olası değil ama bu neden hakikat olsun ki?”
Görülecek ya da anlayacak bir şey kalmayan bir yerde, insanın yapacağı bir şey de kalmamış demektir.