Yüce Rabbin bir kulu her insan gibi bazen en kalabalık yerde bile içindeki boşluğun sesini duyar.
Ve onun yolu da sonunda, gönül sultanı bir kula çıktı.
...
Başını öne eğdi ve içini yakan o soruyu sordu:
“ *_Efendim… Allah beni de affedebilecek mi_*?”
Bu soru, aslında nice insanın içinde sakladığı soruydu…
“Bunca hata… Bunca gaflet… Bunca eksik…”
İnsan bazen günahını büyütürken, Allah’ın rahmetini küçük zannetmeye başlıyor.
Allah dostu, O kula derin bir bakışla baktı ve şöyle dedi:
“ *_Allah’a günahınla kibir mi yapıyorsun _* ?”
Bir an sessizlik oldu…Çünkü insanın “Ben affolunmam” demesi bile, fark etmeden rahmet kapısını kendine kapatmasıydı.
Oysa Rabbimizin merhameti, kulun günahından daha büyüktü.
Yeter ki insan yönelsin…
Yeter ki dönüş yolundan vazgeçmesin…
Bayramlar da bunun için fırsattır. Yeniden başlamak,
kalbi toparlamak,
“Allah’ım, geldim…” diyebilmek için bir fırsattır.
Rabbim; affına sığınan, umudunu kaybetmeyen kullarından eylesin.
Hayırlı Cumalar, hayırlı bayramlar. Selam ve dua ile.
Alıntıdır