"Kusura bakma,patron,ben köylüyüm; çamurların ayaklara yapıştığı gibi,sözler de benim dişlerime yapışıyor; sözleri eğitip incelik hâline sokamıyorum; yapamıyorum,ama sen anlarsın."
Bardağını boşaltıp bana baktı.Ansızın bir öfkeye kapılmış gibi bağırdı: "Anlıyorsun! Anlıyorsun ya,seni bu yiyecek! Anlamasaydın, mutlu olurdun!