Refet, 19.yy Osmanlısı’nda bir anne kızın hayata tutunma hikayesi. Anne kızın emekleri, zor hayatı okuyucuya çok rahat geçiyor. Her ne kadar anlatım yönünden yazar zayıf kalmış olsa da hikaye okuyucuyu tatmin ediyor.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Türkiye’nin demokrasi tarihini meşrutiyetten başlayarak 1950’deki Demokrat Parti zaferine kadar düzenlice ele almış bir kitap. Demokrasinin gereği olan muhalefete de önemli bir yer vermesi, kitabın kıymetini arttırmakta nezdimde. Her ne kadar yazarın geçmişten günümüze bağlantı kurma çabası zaman zaman zoraki görünüyor olsa da kitabın, literatür adına kıymetli bir araştırma olduğunu düşünmekteyim.
Fazlasıyla çabuk okuduğum, çok sürükleyici bir kitaptı. Erkek bir yazarın kaleminden ana karakteri kadın olan bir roman okumak oldukça hoşuma gitti. Eserde modernleşme sürecindeki dönem de genel bir çerçeve çizmiş ancak yazarın kendi değerleri, görüşleri oldukça belirgin. Eserde sevmediğim şey ise kitabın sonu oldu.
Adem elmayı ısırdı; doğdu, yaşadı, acı çekti ve öldü. Acı çekmeseydi, geçmişte acı çektiğini fark etmeseydi yaşamış sayılmazdı zaten. Çektiğin acıyı unutmak, kendini unutmak aslında. İnsan acısıyla var olur, ona tutunur. Kitapta bu konu o kadar ince ve ağır işlenmiş ki hayran olmamak elde değil.
Kitap, 1.TBMM içindeki ikinci grup üyelerininin çıkarmış olduğu Tan Gazetesi’nden bazı kesitler bulunduruyor. Gazete, Ali Şükrü Bey’in suikastle öldürülmesinden kısa bir süre sonra yayın hayatına ara veriyor ve bir daha geri dönmüyor.
O dönemdeki “muhalefeti” anlamak adına çok kıymetli bir çalışma olmuş. Çoğu yazıda ülkenin menfaatinin bir oluğu, Meclis’in dış ülkelere karşı tek yumruk olduğu vurgulanıyor. Ayrıca kaleme alınması gereken bir çok sorun, “zamanı olmadığı” için kaleme alınmıyor. Tan gazetesi yazarları kişisel hürriyet haklarının da önemli bir temsilcisi.
