ramenskull
@ramenskull
40 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“O sırada bacaklarıma bir şey sürünüyordu. Bu ne ki demeye kalmadan gördüm ki dün bir kap ılık süt verdiğim kediydi. Eğildim başını okşadım. İçeriden bir kap ılık süt istedim. Getirdiklerinde bir elimi dizime koyup eğildim ve kabı önüme koydum. Yine iştahlı iştahlı yalamaya başladı. Bana çok alışmıştı. Kafasını okşayarak ‘Galiba bu akşam da uyku yok bize tatlı kedicik’ dedim. Sanki anlamış gibi ‘miyav’ dedi. Güldüm. Başını bir kez daha okşayıp evimin yolunu tuttum (syf:30).”
Miyazaki’nin filmlerini izleyenler bilirler ki oradaki tüm günlük hayat rutinlerinin detaylarını görmek insana bir huzur ve samimiyet verir. Bu kitaptaki betimlemeler de aynı bu tadı verdi. Sokak aralarında dolaşmak, bir kahvehanedeki rutini dinlemek, günlük hayat diyaloglarını okumak sanki bir konsept hayatın içine bize yerleştirmişler de biz de böyle bir hayatı yaşıyormuşuz gibi hissettirdi. Ara ara şiirlerin de yer aldığı kitabın sonunda yazarın bize de şiir için alan açması yazar okur bağı açışından beni iyi hissettirdi.
Reklam
“Her zaman eksiklerim olacak, diye düşündü. Ama sınırlar mutluluğa ulaşmama yardımcı olacak. Hayatımdaki kayıpların ardından belki acı çekeceğim ama sınırlarım ihtiyaç duyduğum rahatlamayı bana sağlayacak. Her zaman nazik ve uysal biri olacağım. Bir birey olarak sahip olduğum gücü asla kaybetmeyeceğim. Umut hep var olacak.” (s:309)
Yol gösterici Harika bir kitaptı. Umarım uygulamada aktif olabilirim. Başucu kitabı
Kitabın içerisinde Lazarus ve Sevgilisi adlı tiyatro oyunu da vardı ve ben tiyatro kitapları hakkında görüşlerimi bildirmek istiyorum.
Öncelikle tiyatro kitaplarını birkaç kere okudum ama bu kitap ile birlikte anladım ki sesli okumayı daha çok bu türdeki kitaplarda seviyorum. Oldukça etkileyici, sürükleyici bir şekilde aktı oyun.
İçeriğindeki görüşlere ise anlam vermekte çok zorlandım. Sanırım diyebileceğim tek şey; bir kişinin görüşünü bu denli büyük bir inanç ile savunmasını yakından okumak oldukça etkileyiciydi. Çok şahit olmadığım bir ana özel vip bilet almışım gibi hissettim. Bu kitap ile birlikte anladım ki tiyatro kitapları ilgimi çekiyor •_•
Charles Dickens’in gördüğü halüsinasyonların ürünüymüş bu kitap. Kitabı ikinci okuyuşum ancak bu kısaltılmış versiyonu. Bana sunduğu ortamı ve yeni yıl yaklaştığında tekrar anmayı seviyorum, kitabın içeriğindeki çizimler de bunu bayağı destekledi ^^
Antigone’nin sistemin koyduğu kurala, düzene itaat etmemesi, kendi inandığı yolu seçmesi, kız kardeşinin tereddütlü halinin aksine doğru-yanlış, haklı-haksız değerlendirmeden dik duruşu, kendi görüşüne karşı inancı etkileyiciydi.
‘Kendim ettim, kendim buldum’ örnekleriyle doluydu üçleme. “Kibirle söylenen büyük laflar, ağır bedeller ödeterek yaşlılıkta öğretirler sağduyuyu.” Bu sağduyuyu öğrenmek neden hep son ana kaldı diye düşündüm bu üçlemeyi okurken..
Reklam