Nietzsche’ nin bir sözü var: “Batan güneşi severim, çünkü o doğacaktır. Devrilen sütunu severim, çünkü o tekrar dikilecektir. Biz en büyük batan güneştik. Evvela battığımız için daha evvel doğma ihtimalimiz var.
“Kendimi yeniden doğurduğumu hissediyorum. İnsan kendini doğurur mu? Oluyor. Acı veriyor ama artık nefes alıyorum, almıyormuşum, garip. Kalbim ve ruhum hizalanıyor. Birden rahatlıyorum. Sonra not düşüyorum avucumun içine; insan kendini doğurmalı. Ana değil.”