Çocuklardan sevgi, saygı ve itaat beklemeyin, bunları kendilerini korkutarak, azarlayarak ve cezalandırarak elde edebileceğinizi düşünmeyin. Çocukların önünde onların size saygı duyacakları ve sizi, sahip olduğunuz erdemler sayesinde sevebilecekleri gibi davranın.
Anne babalar küçük çocukların bile kendilerine kulak asmadıklarını, inatçı ve terbiyesiz olduklarını söyleyerek sürekli şikayet ederler. Ama çocuklarımızın ahlakını ilk kim bozuyor, sözlerimizi ciddiye almamayı, onlara aldırmamayı kim öğretiyor? Bizler; anne babalar.
Çocuklara sürekli “Yalan söyleme, kimseyi kandırma! Bu iyi değil, şunu yapmak çok kötüdür, günahtır! Tanrı bundan hoşlanmaz ve sizi cezalandırır” diyorlar. Ama kendileri yalan söylüyorlar. ‘Birilerine yalan söylemek, kaba ve kinli olmak günahtır’ diye nasihat ediyorlar, ama kendileri kaba, kindar ve yalancıdırlar. Söyledikleri ile yaptıkları birbirini tutmamaktadır.
Çocuklar bunu hemen hisseder ve anlar. Ebeveynlerinin söyledikleri ile yaptıklarının birbirini tutmadığının farkına varırlar. Böylece büyüklerine karşı saygı duymamaya, iyilik ve kötülükle ilgili sözlerini dinlememeye ciddiye almamaya başlarlar.