Durumumuz aşagı yukarı şöyle: Ben bir yerlerde, pis bir çukurda yaşayan (çukurun pisliği benim orada oluşumdan), ormanları tanımayan yabanıl bir hayvandım. Birden o güne değin gördüğüm en güzel şeyi, seni gördüm ışıklar içinde, aydınlıkta. Unuttum olup bitenleri, kendimi unuttum.
Sana yazarsam uyuyamıyorum. Yazmadığım günler hiç değilse birkaç saat yumabiliyorum gözlerimi. Yazmadığım günler yorgun, üzgün ve ağır oluyorum... Ama yazdığım günler korkuyla tedirginlik ikiye bölüyor beni.