Yasin
@reactux
Selçuk Üniversitesi - Biyokimya
135 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·126 syf.·
3 günde okudu
·2024 2. kitabı
Puan vermedi·304 syf.·
2024 1. kitabı
Gurur hayatın tuzudur derler; gururum nereye gitti? Ya ben yaşadığım hayatı anlayamadım ya da bu hayatın hiçbir değeri yoktu. Daha iyisini de bulamadım, göremedim, kimse de göstermedi. Sen bir gelip, bir kayboluyordun, tıpkı parlak, hızlı bir kuyrukluyıldız gibi; bense her şeyi unutuyor, ağır ağır sönüyordum...
Sayfa 227
İlya İvanoviç bazen eline bir kitap alırdı, ama ne kitabı olursa olsun. Okumanın esaslı bir ihtiyaç olabileceği aklından bile geçmemişti. Bu işi bir lüks sayıyordu: Olsa da olur, olmasa da. Nasıl ki insan, duvarına bir resim assa da olur asmasa da; gezintiye çıksa da olur, çıkmasa da. Böyle olunca hangi kitabı okuyacağı mesele değildi: Maksat gönül eğlendirmek. Canı sıkıldığı zaman yapacak daha iyi bir şey bulamayınca kitaba başvururdu.
- Çoktandır kitap okumadım, derdi. Bazen bu cümleyi değiştirerek: Bir kitap okusam, derdi. Bazen de kardeşinden kalmış birkaç kitap gözüne ilişir, hiçbir şey söylemeden bir tanesini çekiverirdi. Artık Golikov mu olur, rüya yorumları kitabı mı olur, Heraskov'un Rossiyada'sı mı olur, Sumarokov'un bir tragedyası mı olur, iki yıllık gazete mi olur, ne çıkarsa bahtına; hepsini aynı zevkle okur ve zaman zaman:
- Bak, neler de düşünmüşler. Vay köpoğlu! Hay Tanrı layığını versin, derdi.
Sayfa 162
İlya İlyiç kendisini "başkaları" ile karşılaştırdı. Düşündü düşündü; Zahar'a söylediğinden çok başka bir düşünce zihninde gelişti. Kabul etmek zorunda kaldı ki, başkaları bütün mektupları yazmaya, "ki"leri ve "ne"leri birbirine karıştırmadan cümle yapmaya vakit bulabilirler. Başkaları yeni bir eve taşınabilir, planı gerçekleştirebilir, çiftliğe gidebilirdi... "Ben ne diye yapmayayım bunları?" diye düşündü. "Ben de pekala mektup yazabilirim; mektuptan çok daha zor şeyler yazdım. Ne oldu bana? Taşınmak da ne imiş; istemekten ibaret. Başkaları hiç hırka giymez. Onlar... (burada Oblomov esnedi) uyumak nedir bilmezler... Hayatın tadını çıkarır, her yere gider, görülecek her şeyi görürler, her şeyi merak ederler. Ya ben? Ben... başkaları değilim." Bu son sözü hüzünle söylemişti. Yeniden düşüncelere daldı, hatta bir aralık başını battaniyenin altından çıkardı.
Sayfa 114