Yasin
@reactux
Selçuk Üniversitesi - Biyokimya
135 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Teknoloji üzerine eleştirel yazılarıyla tanınan Jaron Lanier, internet ortamında öfke ve zorbalığın her daim galebe çalışının, bu mecranın olmazsa olmaz özelliklerinden biri olduğunu gayet ikna edici bir şekilde açıklıyor: Dikkat çekmeye yönelik bir serbest piyasada daha karanlık duygular, olumlu ve yapıcı düşüncelere nazaran daha çok göze çarpıyor. Bu karanlıkla tekrar tekrar etkileşime girmek, interneti yoğun kullanan insanlar için yıpratıcı bir olumsuzluk kaynağı hâline geliyor. Bu çok ağır bir bedel ve pek çok insan bu bedeli sürekli çevrimiçi olma saplantısı yüzünden ödediğinin farkında bile değil.
Sayfa 12
Elbette bu dünyaya adım atarken kimsenin niyeti kontrolünü kaybetmek filan değildi. Uygulamaları indirip hesap açmak için herkesin birtakım geçerli sebepleri vardı fakat nihayetinde kaderin ironik bir cilvesiyle karşı karşıya kaldılar: bu hizmetler, onları ilk başta cazip kılan değerleri baltalamaya başlamıştı. Dünyanın öbür ucundaki arkadaşlarıyla irtibatta kalmak için Facebook'a üye olmuşlardı fakat nihayetinde masanın öbür ucundaki arkadaşıyla bölünmeden, dolu dolu sohbet edemeyecek halde buldular kendilerini.
Ayrıca sınırsız çevrimiçi faaliyetin ruh sağlığı üzerindeki olumsuz etkileri hakkında da bilgi sahibi oldum. Konuştuğum pek çok insan, sosyal medyanın ruh hâllerini etkileme yetisinin altını çizdi. Arkadaşlarının sosyal medyada kılı kırk yararak sergiledikleri hayatlarına sürekli maruz kalmak -hele ki moralsiz bir dönemdelerse- insanların kendilerini yetersiz hissetmesine yol açıyor. Bu durumun gençler üzerindeki zalimane etkisi ise toplumun dışına itilmek oluyor.
Sayfa 11
Puan vermedi·64 syf.·
2026 3. kitabı
Berbat olan hayatımı artık kimse düzeltemez... gördünüz, saygıdeğer Hollanda devletine bedavaya hizmet ettim... emekliliğim yandı, yoksul bir köpek olarak Avrupa'ya geri dönüyorum... bir tabutun arkasından kuyruk sallayan bir köpek... Bir Amok koşucusuysanız uzun süre cezasız kalamazsınız, eninde sonunda sizi yere sererler ve umarım benimki de yakındır...
Sayfa 58
Sevdiğin bir bedeni izlemek, onun perişan halde, acılar içinde kanadığını görmek ve bir güçlenen bir sönen, insanın parmakları arasından akıp giden bir nabzı hissetmek... doktor olmak ve hiçbir şey bilmemek, hiç, hiç, hiçbir şey... orada öylece oturmak ve kilisede dua eden yaşlı bir kadın gibi dualar mırıldanmak ve sonra yine, olmadığını bildiğiniz merhametli bir Tanrı'ya karşı yumruğunu sıkmak... Anlıyor musunuz bunu? Bunu anlıyor musunuz?.. Ben... ben sadece bir şeyi anlamıyorum, nasıl... nasıl bir insan bunu yapabiliyor, o anlarda nasıl onunla birlikte ölmeden durabiliyor... nasıl oluyor da ertesi sabah bir uykudan uyanabiliyor ve dişlerini fırçalayabiliyor ve bir kravat takabiliyor... o nefes, uğruna çabaladığım, mücadele ettiğim, ruhumun bütün güçleriyle tutmak istediğim o ilk insan... elimden kayıp giderken... bilmediğim bir yere doğru, dakika dakika, giderek daha büyük bir hızla kayıp giderken ve hummaya tutulmuş beynimde, o, o biricik insanı nasıl sımsıkı tutabileceğime dair hiçbir bilgi yokken... benim hissettiklerimi yaşadıktan sonra, nasıl oluyor da yaşamaya devam edebiliyor...
Sayfa 46