"Kimsenin hiçbir şeyi tam olmaz," dedi annesi. "Kimse ihtiyacı olan şeylere kavuşamaz. Sürekli aç olduğunda," parmağıyla alnına vurdu, "zihnin de açlık çeker, anlıyor musun?"
Kitabı bitirdiğim günü hatırlıyorum. Mevsim yaz idi. Saat 01.30 civarıydı. Bitirdiğim an son cümleyi okuyup kitabın kapağını kapattım ve düşünmeye başladım. Nasıl bu kadar mükemmel? :D Çok etkileyiciydi birkaç hafta etkisinden çıkamadım bile. Özellikle sonu çok güzeldi. Kesinlikle okumalı herkes.