Kalabalığın sessiz,bitmez tükenmez sabırla dolu bir kederi vardır.Bu keder kabuğuna çekilmiştir, hiç sesi çıkmaz.Bir de gözyaşlarıyla taşan,sonra da kendimi kapıp koyveren bir keder vardır.Bu durum en çok kadınlarda görülür.
Kendi kendinize yalan söylemeyin,dürüst olun.Kendi kendine yalan söyleyip yalanını ciddiye alan insan sonunda ne kendinde ne de çevresinde gerçeği göremez duruma gelir.Böylece hem kendisine hem başkalarına saygısızlık eder.Saygının olmadığı yerde sevgi de kaybolmaya başlar.