sana bakıyorum
aramızda durduğuna karar verdiğin uçurumun karşı kıyısından, ödüm patlıyor
nasıl acımasız, nasıl hızla, yatağını aşındırarak
geçtiğini görünce yılların
mevsimlerin bilgesiyim artık. değişmeden biliyorum değişeceğini ışığın, izliyorum gün dönümünü, gün tün eşitliğini,
huzur buluyorum bu büyük düzende. kocadım.
yine de neşeleniyorum ansızın nehirden
yükseldiğinde sessizce sis, sabah ışıltısı
karıştığında hiç yaratılmamış şeylerin arasına