Hayattaki her sorunu bir yere bağlayıp sorumluluklardan kaçmak çok konforlu değil mi? Bu aralar herkes anne ve babasını suçlamakla meşgul. Böyle bir moda var yani. Aslında mükemmel insanlar olabilirdik de niye olamadık gibi…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gündemden, ejderhadan kaçar gibi kaçtım.(…)
Her şeye rağmen insanın barışçıl bir yaşamı hak ettiğini, ömrünün savaşlar için kısa olduğunu düşünüyorum.
Ben yürüyordum. Her şey yok oluyordu.
"Hatırlamaya özen göstermediğinizi kitabınızda da söylemişsiniz. Gerçekten sorun olmuyor mu?" diye sordu Youngju.
"Bence bir sorun teşkil etmiyor. Nasıl desem... Kitapların zihinde değil, bedende yer edindiği fikrine sık sık kapılırım. Ya da belki zihnimizin ucundaki bir hatırada saklıdırlar. Tam olarak hatırlayamasam da kimi cümleler ve hikâyeler bir seçimle karşı karşıya kaldığımda bana yardımcı oluyor. Yaptığım hemen hemen tüm seçimlerin temeli okuduğum kitaplara dayanıyor. Önceden okumuş olduğum kitapları hatırlayamıyorum ancak üzerimdeki etkileri baki. O halde bu, hatırlamaya özen göstermem gerekmediği anlamına gelmez mi?"
Adamım Portekiz'e giden trene binmesini sağlamış olan hayaldı. Minjun, adamın vardığı yerde mutlu olup olmayacağanı bilemiyordu. Ancak kesin olan bir şey varsa, o da adamın dünden tamamen farklı bir yaşama kavuşacağı gerçeğiydi. Kimisi için bu bile yeterli değil miydi?