Elif
@readwithelif
Devasa dağlar sarmış olurdu etrafımı, önümde uçurumlar uzanır, yağmur suyuyla oluşan dereler akardı aşağıya, nehirler çağıldardı karşımda, ormandan ve dağlardan sesler yankılanırdı; toprağın derinliklerinde, bütün o akıl sır ermez kuvvetlerin etkileşimlerini ve birbirlerini nasıl çoğalttıklarını görürdüm; yeryüzünün üzerinde, gökyüzünün altında çeşit çeşit canlı varlık vardı kaynaşıp duran. Her yer ama her yer binlerce çeşit canlı türüyle doludur; ya bir de yuvalandıkları minik evlerinde kendilerini güvenceye alan ve akıllarınca tüm dünyaya hükmeden insanlar! Zavallı budala! Her şeyi böyle küçümsüyorsun ama asıl sensin küçük olan.
Reklam
Konuşmaya devam etmek istemiyordum, çünkü ben bütün yüreğimle kendimi ifade ederken birinin anlamsız basmakalıp sözlerle karşılık vermesi beni çileden çıkarıyor!
''Siz insanlar,'' diye atıldım heyecanla, ''bir konudan sürekli bu aptalca, bu iyi, bu kötü diye bahsetmek zorunda mısınız? Hem de ne demek bütün bunlar? Davranışların kendi iç koşullarını araştırıyor musunuz hiç? Bunun niye olduğunun, niçin böyle olduğunun nedenlerini bulmaya çalışıyor musunuz? Bunları yaparsanız, yargıda bulunurken böyle kestirmeye kaçmazsınız.''
Wilhelm, dünyada sevgi olmasaydı, yüreklerimizin hali ne olurdu? Işığı olmayan bir büyülü fener nasıl olabilir ki!
İnsanların birbirine eziyet çektirmesi kadar canımı sıkan başka bir şey daha yok; yaşamlarının baharındaki gencecik insanlar, tam da bütün sevinçleri yaşamaya en açık oldukları zamanlarda, birlikte geçirecekleri şu kadarcık güzel günü kızgın, asık suratlarla mahvediyorlar ve boşa harcanan günlerin yerine yenisinin konamadığını anladıklarında çok geç oluyor.
Reklam