Kitaplarda okuduğun depresyon kelimesine bir cankurtaran simidi gibi sarılırsın. Çünkü nedense hepimizde, maddi olsun, manevi olsun, bütün dertlerimize bir isim takma merakı vardır, bunu yapamazsak büsbütün çılgına döneriz.
İçimdeki acılar ve ortaya çıkan öfkelerin kaynağı belli kişiler olsa da, onlardan nasıl etkilendiğimden ben sorumluyum. Özellikle, bir yetişkin olarak.
Evet, içimdeki çocuğa söylüyorum:
Geleceğim sana. Bak işte ıhlamurlar çiçek açtı zaten. Elinden tuttum ya, bırakmam artık, birlikte yürüyeceğiz o taşlı yollarda, daha emin ve daha güvenli yürüyeceğiz bu güne. Biliyorum çok uzun bir yol ama sen bana inan ne olur! Sen bana inanırsan başarırız birlikte.