Recep Taş

Katillere aklımız erer. Fakat şu: ölümü, tüm ölümü, daha hayattan önce böyle usulca içinde taşımak ve darılmamak, tarifsizdir.
Sevenler mütemadiyen girmez mi kıyılarına birbirlerinin, karşılıklı vaatleriydi oysa enginlik, ganimet ve yurt.
Sanır mısın sahiden, senin zarif endamın sarstı onu böyle, sen ki sabah yeli gibi salınırsın?
Dinle, nasıl da çukurlaşıp derinleşir gece.
Bulabilseydik keşke biz de saf, ölçülü, ince insani bir şey, bize ait bir parça bereketli toprak nehir ile kayalık arasında.